24-12-10

Het kerstfeest van de kerstman

HET KERSTFEEST VAN DE KERSTMAN

 

Uitgeput aait de kerstman zijn rendier. Hij mompelt wat en het rendier snuift. Zijn warme vochtige neus is vlakbij het oor van de oude man. Er trekt een rilling door het rendierlijf. Stoom komt uit zijn neusgaten. "Het zit erop, beestje," zegt de kerstman zacht. "Nu mag je rusten." Verdrietig kijkt de kerstman in de glanzende ogen van zijn trouwe lastdier. Het laat zijn kop zakken, alsof het zich schaamt voor zijn eigen vermoeidheid. "Ik ben ook moe," zegt de kerstman troostend. "We hebben hard gewerkt en ver gereisd."

 

Voorzichtig legt hij een deken over de rug van het rendier. Hij schudt even zijn hoofd. Waarom voelt hij zich teleurgesteld? Andere jaren kwam hij in de nacht van tweede kerstdag toch tevreden thuis? "Het was dit jaar anders," zegt hij zacht voor zich uit. Het rendier draait zijn kop half naar hem om. Dan zegt het, met woorden die alleen de kerstman kan verstaan: "Anders hoeft niet altijd slechter te zijn." De kerstman knikt, maar hij kan er nu niet in geloven. "Ga maar slapen," zegt hij enkel. Nog éen keer streelt hij de fluwelen nek en gaat de stal uit. Zacht sluit hij de deur achter zich.

 

Langzaam loopt hij naar zijn houten hut. Hij hijgt en worstelt tegen de wind in. Het is gaan sneeuwen, geen dwarrelende zachte kristallen, maar striemende verijsde vlokken. Binnen pookt hij het vuur op. Zuchtend schuift hij zijn gemakkelijke stoel dichter naar de haard en gaat zitten. Met een hand wrijft hij over zijn voorhoofd. Hij rilt, maar zijn voorhoofd gloeit. Buiten gaat de storm tekeer. De ijzige wind rukt aan de luiken voor de ramen, giert in de schoorsteen. Het dak maakt een roffelend geluid. De dakbalken kraken en steunen. De kerstman let er niet op. Hij voelt zich nog steeds verward.

 

Andere jaren genoot hij van dit moment. Moe maar voldaan zat hij dan in zijn stoel voor het vuur, zijn voeten op de kachelplaat. In de vlammen had hij weer al die blije gezichten gezien. Hoeveel kinderwensen waren niet in vervulling gegaan? Maar nu? Weer schudt hij zijn hoofd. "Wat is er toch met me aan de hand?" denkt hij. Hij doet zijn ogen dicht, leunt achterover in zijn stoel. Het gebulder van de wind klinkt al verder en verder... De geluiden worden doffer en doffer... De kin van de kerstman zakt op zijn borst.

 

Plotseling klinkt een krassende stem: "Arme man!" Geschrokken kijkt de kerstman op. "Arme man!" zegt de stem weer met een geluid alsof er takken kraken. Het komt uit de haard. De kerstman fronst zijn voorhoofd en staart naar het vuur. Dan ziet hij iets wat alleen de kerstman kan zien: boven het vuur op een dikke tak die uitsteekt, zit een klein grauw mormel. Het grinnikt geniepig.

 

Als de kerstman van zijn verbazing bekomen is, wordt hij boos. "Laat me met rust," moppert hij. "Moet je mijn kerstfeest soms verknoeien! Wie ben je eigenlijk?"

 

"Je beste vriend," zegt het mormel. "De stem in je hoofd. En ik wil je behoeden voor nog meer domme streken."

 

"Domme streken?" vraagt de kerstman onzeker.

 

"Ja, jaar in jaar uit breng je met Kerstmis overal op de wereld cadeaus rond. Ondanks je hoge leeftijd vertrek je telkens fris en vrolijk. Maar hoe kom je terug? Doodmoe, bekaf, versleten en uitgeput. Koud en kleumend en met lege zakken. Je bent en blijft een arme domme oude man."

 

Met lege zakken...? De kerstman veert op. "Nee!" roept hij. "De zakken voor de cadeaus zijn leeg, ja. Natuurlijk zijn die leeg. Maar de zakken van mijn broek... Wacht!" De kerstman staat op en pakt een trommeltje van de schoorsteen. Hij haalt het deksel eraf en kijkt erin. Het is leeg, tot op de glimmende bodem. Dan grijpt hij met beide handen tegelijk in de zakken van zijn broek. Hij haalt er iets uit dat alleen de kerstman kan zien en stopt het in de trommel. Hij pakt zijn pijp van de schoorsteen en gaat weer zitten, met de trommel op zijn schoot. Hij moet ineens weer denken aan de woorden van zijn rendier: "Anders hoeft niet altijd slechter te zijn." Een handvol zand lijkt ook weinig, denkt de kerstman. Maar ga de korrels maar eens tellen... Glimlachend kijkt hij naar het vuur. Hij knikt het kleine mormel boven de vlammen toe.

 

"Ik kom veel rijker terug dan ik ga," zegt hij. "Dit jaar viel het wat tegen, maar toch... Ik ben rijk."

 

"Laat je rijkdom dan maar eens zien!" roept de stem. Weer knikt de kerstman. Terwijl hij de trommel openmaakt, zegt hij zacht: "Geluk is een fijn poeder dat rond de kinderen zweeft. Uit elk huis waar ik kwam, nam ik een klein beetje mee." Dan zwijgt de kerstman. Hij denkt aan de andere jaren. Toen was zijn trommeltje altijd vol. Nu is het maar half vol. Hij heeft dit jaar zoveel lege huizen op de wereld gezien. Niemand woonde er. Er brandde geen licht, er speelden geen kinderen. En dan waren er de huizen waar veel te veel mensen woonden. Er werd hard gepraat en de kinderen maakten er ruzie. In die huizen kon de kerstman nauwelijks gelukspoeder vinden.

 

Hij zucht en kijkt naar het vuur. Het mormel grijnst nog steeds. "Ja," zegt de kerstman. "Ik was teleurgesteld. Maar als ik zuinig ben, heb ik genoeg poeder om er tot volgend jaar Kerstmis van te genieten."

 

De kerstman zucht tevreden en begint zijn pijp te stoppen met wat gelukspoeder.

 

"Heb je daar al die moeite voor gedaan," zegt het mormel spottend.

 

"Het is meer dan je denkt," mompelt de kerstman nog voordat hij zijn pijp aansteekt. "Hun geluk is mijn geluk."

 

Het mormel zwijgt. De wind fluit en huilt in de schoorsteen. De vlammen flakkeren hoog op en het hout knettert. Een grote wolk as vliegt de schoorsteen in. Het mormel is verdwenen.

 

Boven de pijp van de kerstman kringelt een gouden sliert rook. De kerstman leunt behaaglijk achterover. Wat een heerlijk kerstfeest, denkt hij tevreden. Mijn kerstfeest!

 

*** EINDE ***

 

--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---

 

Verhaal online: http://www.beleven.org/verhaal/het_kerstfeest_van_de_kers...

12:38 Gepost door Lucia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-12-10

Ster van Liefde

Ster van Liefde

Stralende Engel, wat kijkt u blij
waarom komt u vandaag naar mij?

Ik zag vanuit de hemel een schitterend licht,
het is dat waar ik mijn blik op richt.

Waar dan Engel? Ik zie het niet.
Het is nog niet donker in de lucht,
sterren zien is dan onmogelijk!

Zeker mijn kind,
jij als mens ziet ze nu niet.
De ster die ik bedoel is van een stralend licht,
zij schittert op aarde niet aan het firmament.
Ze heeft de liefdevolle kracht in haar herkend.
Door de herinnering aan haar oorspronkelijk bestaan
is ze vandaag aan het schitteren gegaan.

Jij mijn kind; bent het
die met jouw stralen van liefde
de engelen in kracht verbindt.
Jouw stralen vol liefdevolle warme kracht
hebben mij vandaag bij jou gebracht.

Waar je van nu af gaat,
weet dat deze engel altijd aan jouw zijde staat.
Liefde volle aardse ster
die nu je werkelijke herkomst kent,
weet dat je vandaag opnieuw geboren bent!
roosblauw.gif
copyright Lucia

13:48 Gepost door Lucia in Spiritualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-12-10

Roos

Roos  

Roos in de knop,
vol van belofte en schoonheid,
klaar om te ontluiken
bij de eerste zonnestraal.

Wonderschoon symbool
van ziel en leven door
Gods hand aan ons mensen gegeven,
om gekoesterd en gevoed te worden,
waardoor haar schoonheid
zal bevorderen.


Het is niet enkel
rozengeur en maneschijn,
daarom dat er ook jouw doornen zijn.
Bewustwording door
het duister en de pijn heen,
zodat er innerlijke groei ontstaat om
de juiste veerkracht in het leven te geven.

Een mensen ziel heeft inspiratie nodig
om zich tot volle groei te begeven.

Hart gevormde blaadjes vol van beloftes,
zuiver van kleur en
harmonisch van vorm.


Het is het aroma van jouw geur,
dat mijn hart doet zwellen.
Fluweelachtig zacht, jouw huid,
hoe zoet jouw mysterie,
vol van liefde en licht gekruid.

Ontluikende roos
op weg om open te bloeien,
jouw mysterie een belofte.


Wanneer jij
tot volle rijping bent gekomen;
door dauw en zonnestralen gevoed
de nieuwe dageraad begroet,
zal je klaar zijn
om de essentie van het leven
door te gaan geven:

met je wortels in de grond en
jouw rozenhart naar het licht geheven.


copyright
lucia

21:20 Gepost door Lucia in Spiritualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: groei, bewustzijn, roos, liefde |  Facebook |

19-12-10

De edelsteen

Path, march, 1887, te vinden in William Q. Judge als
Papyrus - The Gem
, Theosophical Articles, vvol II, p. 403-405,
Theosophy Company en Echoes of the Orient, Vol III, p. 271

Papyrus - De Edelsteen Rameses (pseudoniem van W.Q. Judge)

Op de wegen was het een gedrang van mensen die naar het grote plein liepen, want het was het feest van de Godin. De tempels waren afgeladen, terwijl lange rijen van mannen en maagden in de gewaden van "Het Heilige" naar de rivier slingerden. Muziek en zang werd luider en zwakte weer af in het avond briesje, zoals de polsslag van een kloppend hart.

Hier en daar waren de schrift geleerden te zien en zittend op de open plaatsen, de Verhalen Vertellers.
Een van hen, terwijl ik bij hem in de buurt uitrustte,
vertelde het verhaal van:
"Iemand Die De Edelsteen Vond"

In het land van de Wijze Mannen, daar leefde een jonge man. Vele jaren had hij gewerkt in een vreemde mijn; de 'Mijn van de Onschatbare Edelstenen'; - hoopvol, dapper, maar tevergeefs. Hij wist allang dat hij die de Meester Steen zou vinden, vrij zou zijn, vol van vrede en nooit meer zou hoeven graven, want niets beters dan dat kon gevonden worden.
Hij wist ook dat hij die de steen vond
deze moest delen met alle mensen.

Vele kleinere stenen had hij gevonden, maar deze legde hij opzij om te gebruiken als de grote steen gevonden was. Stil en bestendig werkte hij door, tot op een donkere dag, terwijl hij zo zwak was geworden dat hij nog maar een poging kon doen, werd die poging een succes en voor hem lag de grote edelsteen.
Moe, zwak, maar vreugdevol, nam hij het bij zich aan de borst en ging eropuit om het te delen met anderen; want hij die anderen niet vertelt van zijn edelsteen, en hem deelt met alle mensen moet het weer verliezen.

Ver zwerfde hij, zijn wonderlijke verhaal vertellend;
het Vinden van de Onschatbare Steen - de steen die mensen groter, wijzer en liefdevoller maakte dan alle levende dingen; de steen die geen mens kon houden, tenzij hij hem weggaf.

Ver reisde hij in zijn eigen land, om zijn verhaal te vertellen en van de Steen te geven aan ieder die hij tegenkwam. Stilletjes luisterden ze - zwaarmoedig mediteerden ze en zachtmoedig zeiden zij:
Dit is Kali-yuga, de donkere tijd.
Kom over honderd duizend jaar terug.
Tot dan is de steen niet voor ons. Het is Karma

Verder zwerfde hij, altijd proberend het zelfde doel te bereiken. Zwaarmoedig luisterden zij, zachtjes spraken zij: 'Vrede zij met u. Als de Lotus ophoudt te bloeien en onze heilige rivier droog valt, kom dan terug.
Tot dat moment hebben wij de steen niet nodig.'

Over de zeeën kwam hij in een ander land, vol vertrouwen dat ze hier wel zouden luisteren en met hem delen. De vele dagen van zwerven en de lange reis over de zee hadden hem dun en haveloos eruit doen zien. Hij had hier niet aan gedacht, maar terwijl hij zijn verhaal vertelde werd hij er voortdurend aan herinnerd en dacht hij ook aan andere zaken want de mensen hier antwoorden op vele manieren en niet altijd vriendelijk.

  • Sommigen luisterden, want zijn verhaal was nieuw voor hen, maar de edelsteen was ongeslepen en zij wensten het   glanzend.
  • Anderen stonden even stil en wilden dat hij het verhaal in hun tenten vertelde, want dat zou hen verheven en  beroemd maken, maar zij wilden de edelsteen niet. Omdat hij niet tot hun stam behoorde, konden zij niets van hem aannemen.
  • Een stond stil en wilde wel wat van de edelsteen, maar hij wilde het gebruiken om zijn eigen positie te verhogen en zijn collega's te overtreffen in marchanderen en onderhandelen. De reiziger was niet in staat van de  steen te geven aan iemand als dit.
  • Weer een ander luisterde, maar in omdat de reiziger weigerde de edelsteen in de lucht te doen zweven, wou hij er niets van hebben.
  • Iemand anders hoorde het verhaal, maar hij wist een betere steen en was er zeker van dat hij het vinden zou,  want hij at niets dan sterren stralen en maanlicht.
  • Iemand anders kon niets van de steen ontvangen of naar het verhaal luisteren, want de reiziger was arm en onverzorgd. Als hij nou in paars en fijn linnen gekleed was geweest en zijn verhaal in bloemrijke taal verteld had, was hij  misschien echt de eigenaar van De Edelsteen.
  • Nog een ander hoorde, maar wist zeker dat dit de edelsteen niet was. Omdat de Zwerver in het verleden zonder succes was geweest, kon hij toch zeker nu de  echte steen niet gevonden hebben.
    Zelfs als hij het gevonden had, kon hij nooit het juiste beoordelingsvermogen hebben om het te verdelen.Dus wilde hij niets van de steen.

Overal ging de Zwerver en overal was het hetzelfde.
Sommige wilden het wel, maar de steen was te hard, of niet glanzend genoeg. Hij was niet een van hen, of hij was te onontwikkeld. Hij was niet netjes en te vuil om in hun ideeënwereld te passen, dus wilden ze niets van zijn steen weten.

Droevig, verouderd en met bloedend hart zwierf hij terug naar het land van de Wijze Mannen.
Naar een van hen ging hij, vertellend van zijn reizen en dat niemand met hem de steen wilde delen en ook van zijn verdriet dat hij het verliezen moest.

"Wees niet bedroefd, mijn zoon,' zei de Wijze,
'de steen is voor jou, noch kan je haar verliezen".
Hij die de moeite neemt om zijn medemensen te helpen is de rechtmatige eigenaar van de steen en bezit haar helemaal ook al heeft hij haar met de hele wereld gedeeld. Aan iedereen die je gesproken hebt, ook al wisten ze het niet, heb je een van de kleinere stenen gegeven die je gevonden had. Dat is genoeg.
Als de Meester Steen geslepen en gepolijst is, dan is het werk van de fortuinlijke bezitter klaar.
Het lange reizen en vermoeiende zwerven, het brekende hart en de ogen vol tranen hebben je edelsteen geslepen en gepolijst.
Kijk, het is een witte en glanzende steen!'

Het uit zijn borstzak halend, staarde de Zwerver in het wonderlijke licht van de steen terwijl een uitdrukking van grote vrede over zijn gezicht kwam.
De edelsteen aan de borst nemend en de oogleden gesloten, viel hij in slaap, geen zwerver meer.

23:58 Gepost door Lucia in Inspiratie teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-12-10

Antiek levenswiel modern vorm gegeven

154612_127136837348022_100001551200299_181684_2982322_n.jpg

15:48 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |