09-03-08

Eenzaamheid

Eenzaamheid

Eenzaam en onbegrepen voel ik me soms klein.
Liefde en wijsheid heb ik genoeg gegeven maar
slechts jij zag mijn eenzaamheid en pijn.

Werd het niet hoogtijd dat iemand dit ging zien?
Was het geen toeval dat wij elkaar troffen misschien?
Het kunnen waarnemen daar van
daar in ben jij voor mij nog steeds de enige.
Je geeft me de kans om mijn emotionele behoeften te lenigen.


Wordt het misschien tijd dat mensen hier over na gaan denken?
 Ik ben helaas niet de enige in de wereld die dit allemaal beleeft.
De mensen kijken en luisteren niet meer naar elkaar
laat staan dat men iets om een eenzaam mens geeft.

Is het geen tijd dat zij opnieuw leren om waar te gaan nemen?
Niet met de ogen maar met het hart.
Het liefdevolle hart, dat velen inmiddels verloren zijn.
Nu het eigen hart zoekend bij een ander
niet begrijpend dat zoiets zo niet werkt.

Wie geen liefde kan voelen voor zichzelf
wie zich zelf nog niet begrijpt
daarin is het waarnemen nog niet gerijpt.

Liefdevol aanwezig zijn voor elkaar
is meer dan het geven
van waardevolle geschenken
in deze aardse wereld vol eenzame eilandjes
waarin men elkaar niet kent noch begrijpt
het inzicht in het leven “soms” langzaam rijpt.

copyright Lucia

Commentaren

Het is een hele les voor wie ze nog moet leren Lucia,
Graag gelezen !

Gepost door: Parelmoer | 10-03-08

Weer prachtig gezegd, jij duwt ons met de neus op de feiten, en spijtig genoeg maar al te waar. Er zijn veel eenzame zielen tegenwoordig.
Lieve groetjes

Gepost door: Mythoske | 10-03-08

eilandjes en eiland met hart en ziel verloren tussen de anderen elkaar aankijkend zonder hoop van aanraking, bergen verplaatsen zich toch niet!? maar je hebt me wel geraakt misschien wordt het tijd om en schiereiland te worden...

Gepost door: Carolyne-Moon | 10-08-08

De commentaren zijn gesloten.