11-10-10

Hoofdstuk 2 "Het geheim van het beukennootje"


131313420_5_QqOR
Opa hoe kan het dat een beukennootje weet dat het moet groeien tot een beukenboom?
Omdat het beukennootje het bewustzijn deelt van die beukenboom en weet wat de beukenboom weet.
Wat is dan bewustzijn opa?
Dat is wat in dat kleine beukennootje zit en weet wat het allemaal moet doen om een grote boom te worden, maar als je verder kijkt zie je dat dat bewustzijn niet in het nootje zelf zit maar het nootje als het ware doordrongen wordt door het gezamenlijk bewustzijn van alle beukenbomen.
Als een weten hé opa, het weet wat de rest weet en wil het en kan het zich herinneren. 

Maar daarom is het ook een beukennootje. Mensen denken dat ze alles zelf moeten doen en daarom zijn ze altijd bang dat het hen niet zal lukken en maken ze ook steeds veel meer fouten.
Omdat mensen leren denken en niet voelen wat je nodig hebt voor de kennis te vinden van het bewustzijn toch opa?
Zonder voelen kom je niet bij dat bewustzijn?

Juist en zoals ik in vorig verhaaltje reeds vertelde dat zij alleen geloven in wat anderen hen aanleren en op die manier de ene fout na de andere verder doorgeven zonder zelf na te denken. En dan denken zij verwaand van zichzelf dat zij echt denken en dat kan, inderdaad niet "zonder gevoel" zoals je duidelijk begrepen hebt. Daar door worden zij zich slechts bewust van hun zintuiglijke omgeving buiten hen en nooit van het innerlijk weten binnen hen, dat gekoppeld is aan het oneindig wetende bewustzijn buiten hen, waarvan zij deel uitmaken.
Maar opa waarom willen mensen niet voelen? Ik snap dat nog steeds niet, het is zo mooi vaak... 

Omdat zij bang zijn van de wereld buiten hen en steeds maar vechten om er stand te kunnen in houden. En omdat zij slechts daar in geloven en werken verliezen zij volledig zichzelf. Omdat voelen daar als stout wordt beschouwd en zij leerden om braaf te gehoorzamen denken zij er nooit aan om toch maar eens te proberen te voelen en zichzelf te leren kennen. En dat duurt tot ze niet meer weten wie ze zijn en dan geeft de maatschappij hen een paspoort waarop staat wie ze zijn en dan geloven ze dat dit alles is en zo verliezen we alle schoonheid, net als die van de sterrenhemel.
Jammer hé opa een paspoort kan je toch niet vertellen wie je bent, dat kan toch net zo min voelen als een computer.

Ik ben volgens de maatschappij maar een arme Belg en weet je wie ik ben? Volgens hen natuurlijk, jij weet beter. Maar volgens de maatschappij en dat paspoort ben ik een Belg met een nummer. 

Dat klopt niet opa, voor mij ben je rijker als heel veel mensen alleen niet in je portemonnee want dat geld maakt toch niet wie je bent?

Stel je voor ik ben maar een nummer zo ver is die geleerde maatschappij gegaan. Geen opa's of oma's meer, geen papa's, geen mama's geen kindjes meer, slechts nummertjes.
Daar moet ik bijna van huilen opa, dat zou betekenen dat we niets meer voorstellen als dat terwijl ieder mens toch zo anders is; mama is zelfs anders als papa en niet alleen omdat ze er anders uit ziet, ik ben zelfs anders en ik ben hun kind nog wel!
Dat zullen ze dus allemaal weer moeten leren en daarom hebben veel mensen het zo moeilijk omdat ze kunnen voelen en dat gevoel zegt : hier loopt alles mis, maar hoe moet het dan wel en hoe kunnen we daar wat aan doen?

Dat is heel moeilijk opa als je wel wil maar niet weet hoe want niet iedereen heeft zo'n fijne opa als ik. 

En niet iedere kleindochter is zo slim als jij. Daarom zijn we ook zo'n goede vrienden en kunnen we samen zo lekker praten.
Dat vind ik ook zo fijn opa, gek hé het is net of ik u al mijn hele leven en langer ken.
Dat is ook zo kindje, wij kennen elkaar vanuit die bron, zoals dat beukennootje en die beukenbomen en dat is al heel lang.
Het is net of ik dat beukennootje ben en ben gaan groeien door wat de grote beukenboom mij laat weten.
Weer zeer goed gezien van je, je bent Opa's slimste kleinkind.
Dank u opa, u bent mijn liefste en slimste opa.

Maar ik heb veel meer kleinkindjes dan jij Opa's hebt, maar ik moet ze nog allemaal terug vinden.

Opa de mensen die niet zoeken naar dat bewustzijn zijn dat soms verdwaalde beukennootjes?
Dat zijn inderdaad verdwaalde beukennootjes.
Maar liggen die dan onder de verkeerde boom dat ze niets meer weten?
Neen, ze denken dat ze een beukennootje zijn en niet meer. En soms, als de regendruppels uit de hoogte neervallen en hun hogere kennis naar beneden meebrengen, dan geven zij die aan de beukennootjes waarop zij vallen en die worden dan nat en zwellen op. Dan doet heel hun schil pijn omdat ze er niet meer in passen, net als de mensen met hun spannend en versleten jasje. En in plaats van dan dat jasje wat te laten openbarsten zodat er worteltjes uit kunnen groeien, verwensen ze de regen en hopen ze op een spoedige zon om weer te kunnen uitdrogen en als dat zich te dikwijls herhaald worden ze zwak en kunnen ze niet meer groeien.
Weten ze dan niet dat die druppels die dat jasje doen zwellen en uitgroeien hen de kans geeft op een nieuw en mooier leven?
Neen en ze denken dat het nu eenmaal zo hoort dat een beukennootje een beukennootje blijft, glad van schil, ongerimpeld en eeuwig onveranderd. Soms zwellen ze zo op en doet alles door hun vasthoudendheid zo'n pijn dat ze zich uit wanhoop toch maar laten openbarsten terwijl de andere beukennootjes hen dan verwijten dat zij zich onbehoorlijk gedragen. En dan gebeurt het wonder. In de stilte van hun verdriet zien zij dat goed onder hen verborgen, worteltjes beginnen groeien die nog meer water opnemen terwijl de andere nootjes hen nog meer beschimpen... en dan, als bij een wonder, groeit er ook iets boven hen, zij krijgen het eerste takje en blaadjes en pas dan beseffen zij dat zij in feite beukenbomen zijn.

En dan komt het eerste twijgje hé opa, dat is zo sterk dat het mee buigt met de wind.
Zo is het. Het eerste twijgje buigt mee met de stormwinden want het weet dat het niet ijdel rechtop mag blijven staan of de storm rukt het neer. En zo gaat het ook ongeveer met mensen, mijn kindje. Laat je dus nooit door anderen kwetsen want niemand kan je kwetsen als je dat niet wil en blijft geloven in jezelf.

Maar als je toch gekwetst wordt opa, hoe ga je daar dan mee om, hoe heb jij dat gedaan opa vroeger?
Ik ging dan zitten in een rustige zetel van de toneelzaal van het leven, oordeelde niet, maar wou leren en begrijpen, reeds vanaf mijn jeugd, en dat laatste, leren en begrijpen dat is me gelukt. Wat er uit voortkwam was begrip, inzicht en liefde, een liefde die vreemd is aan deze planeet. Ik draaide gewoon alles om en stelde de vraag: wat is die persoon overkomen dat die zo geworden is en dan begin je veel te zien en te begrijpen.
Ik  begin zelf ook al op die manier te denken en te zien. Groeien doet pijn maar inzicht kan je enkel krijgen door groei, toch opa?

Maar de pijn komt omdat de school nogal erg slecht is en de leerlingen dikwijls hun weinige goede leraren vermoord hebben en hun woorden verdraaid in de loop van de geschiedenis.

Het is jammer dat het zo is en met die wereld hebben wij nu te maken en we moeten er het beste van zien te maken voor iedereen.

Inderdaad, in alle stilte bereiken wie er klaar voor is zo vormen we een "ondergrond" en als het lukt en de tijd is rijp, al kan dat nog vele generaties duren, komt die "ondergrond" naar boven als een beukennootje dat de eerste blaadjes ontvouwd.
En een taai twijgje zal zijn dat mee beweegt met de wind en
niet langer bang of onderdrukt door zijn omgeving..

Met de wortels diep en vast in de grond van de eigen bewust geworden ziel...
En delend in het bewustzijn van de andere beuken.
Ben ik dan net als het twijgje opa? Omdat ik het bewustzijn deel met de anderen bomen wordt ik als maar sterker?
Juist, elke dag iets meer, elke dag een beetje, want bomen die te snel groeien krijgen nooit het goede sterke hout.

Kan je te snel groeien dan opa?
Ja, en dan heb je geen sterke wortels en blaast de eerste sterke storm je tegen de grond. 

Hoe komt het dan als je te snel groeit opa?
Dat gebeurt als je gelooft in plaats van overal eerst goed over na te denken en het te vergelijken met eigen ervaringen en gevoelens. Maar meestal gebeurt dit als men ijdel wordt en tegen de kleine nootjes zegt: zie eens hoe groot ik ben, ik ben een boom en geen nootje en je in je verwaandheid vergeet hoe klein je ooit was en dan wil je steeds sneller en hoger groeien, hoger dan de hoogste boom. Maar dan groei je niet in de breedte en kraakt de storm je stam middendoor en is het met je gedaan.

Opa als je te snel kan groeien kan je dan ook te langzaam groeien?
Ja, en dan blijf je zelfs achter op al de andere nootjes die ondertussen ook al begrepen hebben wie ze zijn en wat ze moeten doen, en dan voel jij je ook zeer ongelukkig en eenzaam.
Hoe komt het dan als je te langzaam groeit opa, is dat omdat je vergeten bent dat je een beukenboom zou worden?
Ja en omdat je niet wil veranderen en groeien, zelfs al heb je gezien hoe het rondom je overal gebeurt. In dat geval krijgen zij niet voldoende licht omdat ze laag bij de grond in de schaduw blijven en op een gegeven moment te weinig licht zien en weer vergeten wat zij moesten komen doen op die grond waarop zij gevallen waren en wordt het groeien weer zeer moeilijk.
Alles heeft nu zijn beperkingen in tijd en ruimte en als je daarin niet wil voldoen, dan maak je het jezelf moeilijk en wordt je ziek, zo ook met de beukenbomen.
Nou begrijp ik het opa, daarom gaat het dus ook bij heel veel mensen fout omdat ze vergeten zijn waarom ze zouden moeten groeien..
Juist, om met hun hoogste top het licht van de zon te mogen zien heel de dag.

Ik vind het een heel mooi verhaal opa, als ik groot ben ga ik het zeker door vertellen.
Over een beukennootje dat niet groeien wou en nootje wilde blijven.
Ja en waarom beukennootjes beukenbomen wilde worden.
Juist, en waarom ze eerst pijn moesten voelen voor dat ze zichzelf af wilden vragen wat en wie ze waren. Als ze dat eerst zouden gedaan hebben dan moesten ze zo niet lijden en grepen ze de eerste regenkans aan om wortel te schieten in een grotere levenswijze.
Dat zou mooi zijn want dan wordt ons bos heel groot en heel mooi!
Zo is dat, en of het nu om mensen gaat of beukennootjes, het is dezelfde universele werking op verschillende niveaus uitgedrukt.
Dank je wel opa voor dit mooie verhaal!

*copyright Lucia*

* De beuk staat voor eigen kracht. Een beuk staat met zijn wortels op de aarde, kent geen woekeringen en parasieten. Want de beuk is de koppige, statige eigen kracht. Hij duldt geen chaos, maar is onafhankelijk, sereen, wekt zeer veel zelfvertrouwen, ontdekken van eigen gaven. zelfvertrouwen. Spreken in groep. Niet zweven, met beide benen op de grond staan.
beukenboom.jpg


Commentaren

ontroerend mooi ..... met veel aandacht dit prachtige verhaal gelezen waar je me naar toe wees er zit zoveel waarheid in en de kern van het verhaal gevoel, kracht en wil om verder te gaan dank je om dit te delen

Liefs Blauwhartje

Gepost door: blauwhartje | 07-02-10

De commentaren zijn gesloten.