21-08-11

Stop Zinloos Geweld!

Foto-4RBWDMCW.jpg

11:27 Gepost door Lucia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-11

Zon, Zee, Energie

Foto-DQIKEAXP.jpg

18:47 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-01-11

Spring

168676_142631572465215_100001551200299_279262_7993204_n.jpg

Glazing medium op doek copyright Luciana

14:49 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-12-10

Het kerstfeest van de kerstman

HET KERSTFEEST VAN DE KERSTMAN

 

Uitgeput aait de kerstman zijn rendier. Hij mompelt wat en het rendier snuift. Zijn warme vochtige neus is vlakbij het oor van de oude man. Er trekt een rilling door het rendierlijf. Stoom komt uit zijn neusgaten. "Het zit erop, beestje," zegt de kerstman zacht. "Nu mag je rusten." Verdrietig kijkt de kerstman in de glanzende ogen van zijn trouwe lastdier. Het laat zijn kop zakken, alsof het zich schaamt voor zijn eigen vermoeidheid. "Ik ben ook moe," zegt de kerstman troostend. "We hebben hard gewerkt en ver gereisd."

 

Voorzichtig legt hij een deken over de rug van het rendier. Hij schudt even zijn hoofd. Waarom voelt hij zich teleurgesteld? Andere jaren kwam hij in de nacht van tweede kerstdag toch tevreden thuis? "Het was dit jaar anders," zegt hij zacht voor zich uit. Het rendier draait zijn kop half naar hem om. Dan zegt het, met woorden die alleen de kerstman kan verstaan: "Anders hoeft niet altijd slechter te zijn." De kerstman knikt, maar hij kan er nu niet in geloven. "Ga maar slapen," zegt hij enkel. Nog éen keer streelt hij de fluwelen nek en gaat de stal uit. Zacht sluit hij de deur achter zich.

 

Langzaam loopt hij naar zijn houten hut. Hij hijgt en worstelt tegen de wind in. Het is gaan sneeuwen, geen dwarrelende zachte kristallen, maar striemende verijsde vlokken. Binnen pookt hij het vuur op. Zuchtend schuift hij zijn gemakkelijke stoel dichter naar de haard en gaat zitten. Met een hand wrijft hij over zijn voorhoofd. Hij rilt, maar zijn voorhoofd gloeit. Buiten gaat de storm tekeer. De ijzige wind rukt aan de luiken voor de ramen, giert in de schoorsteen. Het dak maakt een roffelend geluid. De dakbalken kraken en steunen. De kerstman let er niet op. Hij voelt zich nog steeds verward.

 

Andere jaren genoot hij van dit moment. Moe maar voldaan zat hij dan in zijn stoel voor het vuur, zijn voeten op de kachelplaat. In de vlammen had hij weer al die blije gezichten gezien. Hoeveel kinderwensen waren niet in vervulling gegaan? Maar nu? Weer schudt hij zijn hoofd. "Wat is er toch met me aan de hand?" denkt hij. Hij doet zijn ogen dicht, leunt achterover in zijn stoel. Het gebulder van de wind klinkt al verder en verder... De geluiden worden doffer en doffer... De kin van de kerstman zakt op zijn borst.

 

Plotseling klinkt een krassende stem: "Arme man!" Geschrokken kijkt de kerstman op. "Arme man!" zegt de stem weer met een geluid alsof er takken kraken. Het komt uit de haard. De kerstman fronst zijn voorhoofd en staart naar het vuur. Dan ziet hij iets wat alleen de kerstman kan zien: boven het vuur op een dikke tak die uitsteekt, zit een klein grauw mormel. Het grinnikt geniepig.

 

Als de kerstman van zijn verbazing bekomen is, wordt hij boos. "Laat me met rust," moppert hij. "Moet je mijn kerstfeest soms verknoeien! Wie ben je eigenlijk?"

 

"Je beste vriend," zegt het mormel. "De stem in je hoofd. En ik wil je behoeden voor nog meer domme streken."

 

"Domme streken?" vraagt de kerstman onzeker.

 

"Ja, jaar in jaar uit breng je met Kerstmis overal op de wereld cadeaus rond. Ondanks je hoge leeftijd vertrek je telkens fris en vrolijk. Maar hoe kom je terug? Doodmoe, bekaf, versleten en uitgeput. Koud en kleumend en met lege zakken. Je bent en blijft een arme domme oude man."

 

Met lege zakken...? De kerstman veert op. "Nee!" roept hij. "De zakken voor de cadeaus zijn leeg, ja. Natuurlijk zijn die leeg. Maar de zakken van mijn broek... Wacht!" De kerstman staat op en pakt een trommeltje van de schoorsteen. Hij haalt het deksel eraf en kijkt erin. Het is leeg, tot op de glimmende bodem. Dan grijpt hij met beide handen tegelijk in de zakken van zijn broek. Hij haalt er iets uit dat alleen de kerstman kan zien en stopt het in de trommel. Hij pakt zijn pijp van de schoorsteen en gaat weer zitten, met de trommel op zijn schoot. Hij moet ineens weer denken aan de woorden van zijn rendier: "Anders hoeft niet altijd slechter te zijn." Een handvol zand lijkt ook weinig, denkt de kerstman. Maar ga de korrels maar eens tellen... Glimlachend kijkt hij naar het vuur. Hij knikt het kleine mormel boven de vlammen toe.

 

"Ik kom veel rijker terug dan ik ga," zegt hij. "Dit jaar viel het wat tegen, maar toch... Ik ben rijk."

 

"Laat je rijkdom dan maar eens zien!" roept de stem. Weer knikt de kerstman. Terwijl hij de trommel openmaakt, zegt hij zacht: "Geluk is een fijn poeder dat rond de kinderen zweeft. Uit elk huis waar ik kwam, nam ik een klein beetje mee." Dan zwijgt de kerstman. Hij denkt aan de andere jaren. Toen was zijn trommeltje altijd vol. Nu is het maar half vol. Hij heeft dit jaar zoveel lege huizen op de wereld gezien. Niemand woonde er. Er brandde geen licht, er speelden geen kinderen. En dan waren er de huizen waar veel te veel mensen woonden. Er werd hard gepraat en de kinderen maakten er ruzie. In die huizen kon de kerstman nauwelijks gelukspoeder vinden.

 

Hij zucht en kijkt naar het vuur. Het mormel grijnst nog steeds. "Ja," zegt de kerstman. "Ik was teleurgesteld. Maar als ik zuinig ben, heb ik genoeg poeder om er tot volgend jaar Kerstmis van te genieten."

 

De kerstman zucht tevreden en begint zijn pijp te stoppen met wat gelukspoeder.

 

"Heb je daar al die moeite voor gedaan," zegt het mormel spottend.

 

"Het is meer dan je denkt," mompelt de kerstman nog voordat hij zijn pijp aansteekt. "Hun geluk is mijn geluk."

 

Het mormel zwijgt. De wind fluit en huilt in de schoorsteen. De vlammen flakkeren hoog op en het hout knettert. Een grote wolk as vliegt de schoorsteen in. Het mormel is verdwenen.

 

Boven de pijp van de kerstman kringelt een gouden sliert rook. De kerstman leunt behaaglijk achterover. Wat een heerlijk kerstfeest, denkt hij tevreden. Mijn kerstfeest!

 

*** EINDE ***

 

--- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---

 

Verhaal online: http://www.beleven.org/verhaal/het_kerstfeest_van_de_kers...

12:38 Gepost door Lucia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-12-10

Ster van Liefde

Ster van Liefde

Stralende Engel, wat kijkt u blij
waarom komt u vandaag naar mij?

Ik zag vanuit de hemel een schitterend licht,
het is dat waar ik mijn blik op richt.

Waar dan Engel? Ik zie het niet.
Het is nog niet donker in de lucht,
sterren zien is dan onmogelijk!

Zeker mijn kind,
jij als mens ziet ze nu niet.
De ster die ik bedoel is van een stralend licht,
zij schittert op aarde niet aan het firmament.
Ze heeft de liefdevolle kracht in haar herkend.
Door de herinnering aan haar oorspronkelijk bestaan
is ze vandaag aan het schitteren gegaan.

Jij mijn kind; bent het
die met jouw stralen van liefde
de engelen in kracht verbindt.
Jouw stralen vol liefdevolle warme kracht
hebben mij vandaag bij jou gebracht.

Waar je van nu af gaat,
weet dat deze engel altijd aan jouw zijde staat.
Liefde volle aardse ster
die nu je werkelijke herkomst kent,
weet dat je vandaag opnieuw geboren bent!
roosblauw.gif
copyright Lucia

13:48 Gepost door Lucia in Spiritualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-12-10

Roos

Roos  

Roos in de knop,
vol van belofte en schoonheid,
klaar om te ontluiken
bij de eerste zonnestraal.

Wonderschoon symbool
van ziel en leven door
Gods hand aan ons mensen gegeven,
om gekoesterd en gevoed te worden,
waardoor haar schoonheid
zal bevorderen.


Het is niet enkel
rozengeur en maneschijn,
daarom dat er ook jouw doornen zijn.
Bewustwording door
het duister en de pijn heen,
zodat er innerlijke groei ontstaat om
de juiste veerkracht in het leven te geven.

Een mensen ziel heeft inspiratie nodig
om zich tot volle groei te begeven.

Hart gevormde blaadjes vol van beloftes,
zuiver van kleur en
harmonisch van vorm.


Het is het aroma van jouw geur,
dat mijn hart doet zwellen.
Fluweelachtig zacht, jouw huid,
hoe zoet jouw mysterie,
vol van liefde en licht gekruid.

Ontluikende roos
op weg om open te bloeien,
jouw mysterie een belofte.


Wanneer jij
tot volle rijping bent gekomen;
door dauw en zonnestralen gevoed
de nieuwe dageraad begroet,
zal je klaar zijn
om de essentie van het leven
door te gaan geven:

met je wortels in de grond en
jouw rozenhart naar het licht geheven.


copyright
lucia

21:20 Gepost door Lucia in Spiritualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: groei, bewustzijn, roos, liefde |  Facebook |

19-12-10

De edelsteen

Path, march, 1887, te vinden in William Q. Judge als
Papyrus - The Gem
, Theosophical Articles, vvol II, p. 403-405,
Theosophy Company en Echoes of the Orient, Vol III, p. 271

Papyrus - De Edelsteen Rameses (pseudoniem van W.Q. Judge)

Op de wegen was het een gedrang van mensen die naar het grote plein liepen, want het was het feest van de Godin. De tempels waren afgeladen, terwijl lange rijen van mannen en maagden in de gewaden van "Het Heilige" naar de rivier slingerden. Muziek en zang werd luider en zwakte weer af in het avond briesje, zoals de polsslag van een kloppend hart.

Hier en daar waren de schrift geleerden te zien en zittend op de open plaatsen, de Verhalen Vertellers.
Een van hen, terwijl ik bij hem in de buurt uitrustte,
vertelde het verhaal van:
"Iemand Die De Edelsteen Vond"

In het land van de Wijze Mannen, daar leefde een jonge man. Vele jaren had hij gewerkt in een vreemde mijn; de 'Mijn van de Onschatbare Edelstenen'; - hoopvol, dapper, maar tevergeefs. Hij wist allang dat hij die de Meester Steen zou vinden, vrij zou zijn, vol van vrede en nooit meer zou hoeven graven, want niets beters dan dat kon gevonden worden.
Hij wist ook dat hij die de steen vond
deze moest delen met alle mensen.

Vele kleinere stenen had hij gevonden, maar deze legde hij opzij om te gebruiken als de grote steen gevonden was. Stil en bestendig werkte hij door, tot op een donkere dag, terwijl hij zo zwak was geworden dat hij nog maar een poging kon doen, werd die poging een succes en voor hem lag de grote edelsteen.
Moe, zwak, maar vreugdevol, nam hij het bij zich aan de borst en ging eropuit om het te delen met anderen; want hij die anderen niet vertelt van zijn edelsteen, en hem deelt met alle mensen moet het weer verliezen.

Ver zwerfde hij, zijn wonderlijke verhaal vertellend;
het Vinden van de Onschatbare Steen - de steen die mensen groter, wijzer en liefdevoller maakte dan alle levende dingen; de steen die geen mens kon houden, tenzij hij hem weggaf.

Ver reisde hij in zijn eigen land, om zijn verhaal te vertellen en van de Steen te geven aan ieder die hij tegenkwam. Stilletjes luisterden ze - zwaarmoedig mediteerden ze en zachtmoedig zeiden zij:
Dit is Kali-yuga, de donkere tijd.
Kom over honderd duizend jaar terug.
Tot dan is de steen niet voor ons. Het is Karma

Verder zwerfde hij, altijd proberend het zelfde doel te bereiken. Zwaarmoedig luisterden zij, zachtjes spraken zij: 'Vrede zij met u. Als de Lotus ophoudt te bloeien en onze heilige rivier droog valt, kom dan terug.
Tot dat moment hebben wij de steen niet nodig.'

Over de zeeën kwam hij in een ander land, vol vertrouwen dat ze hier wel zouden luisteren en met hem delen. De vele dagen van zwerven en de lange reis over de zee hadden hem dun en haveloos eruit doen zien. Hij had hier niet aan gedacht, maar terwijl hij zijn verhaal vertelde werd hij er voortdurend aan herinnerd en dacht hij ook aan andere zaken want de mensen hier antwoorden op vele manieren en niet altijd vriendelijk.

  • Sommigen luisterden, want zijn verhaal was nieuw voor hen, maar de edelsteen was ongeslepen en zij wensten het   glanzend.
  • Anderen stonden even stil en wilden dat hij het verhaal in hun tenten vertelde, want dat zou hen verheven en  beroemd maken, maar zij wilden de edelsteen niet. Omdat hij niet tot hun stam behoorde, konden zij niets van hem aannemen.
  • Een stond stil en wilde wel wat van de edelsteen, maar hij wilde het gebruiken om zijn eigen positie te verhogen en zijn collega's te overtreffen in marchanderen en onderhandelen. De reiziger was niet in staat van de  steen te geven aan iemand als dit.
  • Weer een ander luisterde, maar in omdat de reiziger weigerde de edelsteen in de lucht te doen zweven, wou hij er niets van hebben.
  • Iemand anders hoorde het verhaal, maar hij wist een betere steen en was er zeker van dat hij het vinden zou,  want hij at niets dan sterren stralen en maanlicht.
  • Iemand anders kon niets van de steen ontvangen of naar het verhaal luisteren, want de reiziger was arm en onverzorgd. Als hij nou in paars en fijn linnen gekleed was geweest en zijn verhaal in bloemrijke taal verteld had, was hij  misschien echt de eigenaar van De Edelsteen.
  • Nog een ander hoorde, maar wist zeker dat dit de edelsteen niet was. Omdat de Zwerver in het verleden zonder succes was geweest, kon hij toch zeker nu de  echte steen niet gevonden hebben.
    Zelfs als hij het gevonden had, kon hij nooit het juiste beoordelingsvermogen hebben om het te verdelen.Dus wilde hij niets van de steen.

Overal ging de Zwerver en overal was het hetzelfde.
Sommige wilden het wel, maar de steen was te hard, of niet glanzend genoeg. Hij was niet een van hen, of hij was te onontwikkeld. Hij was niet netjes en te vuil om in hun ideeënwereld te passen, dus wilden ze niets van zijn steen weten.

Droevig, verouderd en met bloedend hart zwierf hij terug naar het land van de Wijze Mannen.
Naar een van hen ging hij, vertellend van zijn reizen en dat niemand met hem de steen wilde delen en ook van zijn verdriet dat hij het verliezen moest.

"Wees niet bedroefd, mijn zoon,' zei de Wijze,
'de steen is voor jou, noch kan je haar verliezen".
Hij die de moeite neemt om zijn medemensen te helpen is de rechtmatige eigenaar van de steen en bezit haar helemaal ook al heeft hij haar met de hele wereld gedeeld. Aan iedereen die je gesproken hebt, ook al wisten ze het niet, heb je een van de kleinere stenen gegeven die je gevonden had. Dat is genoeg.
Als de Meester Steen geslepen en gepolijst is, dan is het werk van de fortuinlijke bezitter klaar.
Het lange reizen en vermoeiende zwerven, het brekende hart en de ogen vol tranen hebben je edelsteen geslepen en gepolijst.
Kijk, het is een witte en glanzende steen!'

Het uit zijn borstzak halend, staarde de Zwerver in het wonderlijke licht van de steen terwijl een uitdrukking van grote vrede over zijn gezicht kwam.
De edelsteen aan de borst nemend en de oogleden gesloten, viel hij in slaap, geen zwerver meer.

23:58 Gepost door Lucia in Inspiratie teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-12-10

Antiek levenswiel modern vorm gegeven

154612_127136837348022_100001551200299_181684_2982322_n.jpg

15:48 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-11-10

Intuitief Schilderen in de Ardennen



49867_1173511357_6988_q.jpgWie wil er nog mee op Vijfdaagse in de ardennen ????
We schilderen daar intuitief dus geen kennis vereist...., lachen, wandelen, mediteren, dansen, doen een vuurritueel...
Thema: Vind Jezelf en Je Innerlijk Kind...290 euro vol pension in Klooster St.-Raphael te Montenau www.rianys.net

van woensdag 8 tot zondagmiddag 12 december 2010...dus gauw!

11:39 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-10

Zenverhaal Vertrouwen

Vertrouwen.
Een bakker kreeg boter van een boer en de boer brood van de bakker.
Na een tijdje viel het de bakker op dat de stukken boter van de boer,
die drie pond zouden moeten wegen, steeds lichter werden.
Zijn weegschaal gaf hem gelijk en hij klaagde zijn boterleverancier
aan bij de rechter.
Uw stukken boter zouden niet het vereiste gewicht hebben,
zei de rechter tegen de boer.
Dit stuk zou drie pond moeten wegen,
het weegt echter veel minder.
Dat is uitgesloten, meneer de rechter, zei de boer,
ik heb het elke keer nagewogen.
Misschien kloppen uw gewichten niet, meende de rechter.
Hoezo gewichten, vroeg de boer stomverwonderd.
Ik heb helemaal geen gewichten, die gebruik ik nooit.
Maar waar weegt u dan mee als u geen gewichten heeft,
vroeg de rechter.
Heel eenvoudig, zei de boer, ik krijg mijn brood van de bakker
en hij krijgt boter van mij.
Een brood weegt drie pond dus leg mijn boter links op
de weegschaal en een brood rechts en zo weeg ik dat af.

22:54 Gepost door Lucia in Inspiratie teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-11-10

Miltchakra of 2de chakra

148312_124141567647549_100001551200299_164453_8285321_n.jpg

11:22 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-10

Mijn ziel

Mijn ziel is uitbundig
te midden van mijn pijn,
want tussen de doornen
ruik ik de geur van de roos,
die op het punt staat te ontluiken.
- Catharina van Siena -

21:37 Gepost door Lucia in Inspiratie teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-11-10

Zonnevlecht kracht mandala

150084_122399477821758_100001551200299_154832_2398556_n.jpg

16:03 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-10

Als

Als
liefde niet genoeg is
laat er dan nog hoop zijn..
Als
vertrouwen angst wordt
laat er dan nog hoop zijn..
Als
pijn te veel wordt
laat er dan nog hoop zijn..
Als alles te veel wordt,
laat er dan overgave zijn..
Laat al het licht rondom ons
stralen tot in ons hart..
Laat onze innerlijke vonk
dan weer ontvlammen
tot een krachtig mooi vuur,
de ware oorsprong
van onze wezenlijke natuur.


© Lucia

13:09 Gepost door Lucia in Psychologie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-10-10

Zenverhaal over verdriet en hoop

Het verhaal van verdriet en hoop

Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. Ze was wel al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar lachen, had de frisse glans van een onbezorgd meisje. Bij een inéén gekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden. Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen.
Ze bukte zich en vroeg "Wie ben jij?" Twee bijna levenloze ogen keken moe ophoog. "Ik? Ik ben het Verdriet." Fluisterde een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen.
"Och, het Verdriet!", riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette.

"Je kent mij?" vroeg het Verdriet wantrouwend. "Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk weg begeleid".
"Ja maar, stotterde het Verdriet, Waarom vlucht je dan niet voor mij?" "Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt.
Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit?'
"Ik... Ik ben verdrietig" antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten.
"Je bent dus verdrietig" zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd.
"Vertel me eens wat jou zo bedrukt."

Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. "Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.". Het Verdriet slikte hard. "Ze hebben spreekwoorden uitgevonden met welke ze me willen verbannen. Ze zeggen "Ach, het leven is een groot feest". En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen "Geërgerd is datgene wat hard maakt". En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen "Je moet je maar bij elkaar houden" En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen."
"Och ja, bevestigde de vrouw, zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen.'!
Het Verdriet zakte nog verder in elkaar."En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zich zelf ontmoeten. Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen." Wie verdrietig is heeft een erg dunne huid. Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toe laat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen." Het Verdriet zweeg. Haar huilen was eerst zwak ,toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld.

De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. "Huil maar, verdriet" fluisterde ze liefdevol. "Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is."

Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe met gezellin verbaasd aan. "Maar.....maar.. wie ben jij eigenlijk?" "Ik?", vroeg de kleine oude vrouw grijzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een jong meisje,
"Ik? ,ik ben de Hoop."

20:32 Gepost door Lucia in Inspiratie teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoe anders?

Hoe anders
 
Hoe zou ik van jou kunnen houden
als ik nog niet van mezelf hou?

Hoe zou ik in je durven geloven
als ik in mezelf nog niet geloof?
Hoe zou ik je durven vertrouwen,
zolang ik aan me zelf nog twijfel?
 
Ik hou van jou,
zoals van mezelf.
Ik begrijp jou zoals mezelf,
Ik vergeef jou zoals mezelf.

Hoe zou ik anders van je kunnen houden?

Ik ben niet boos op jou
zoals ik nooit boos ben op mezelf.
Ik begrijp je problemen
zoals ik de mijne begrijp.

Ik geloof in jou
zoals ik in mezelf geloof.
Ik heb vertrouwen in jou
zoals jij die hebt in mij.
Ik draag je pijnen
samen met de mijne,

Daarom ben ik zo in harmonie met jou
zoals ik in harmonie ben met mezelf,
voel ik jouw kracht
zoals je de mijne voelt,
waardeer ik jou
zoals je mij waardeert.

Mijn hart is in jouw hart.
Jouw hart is in mijn hart,
dus als ik mijzelf vertrouw,
dan vertrouw ik ook jou.

Hoe anders
zou ik van je kunnen houden?


copyright Lucia

10:55 Gepost door Lucia | Permalink | Commentaren (3) | Tags: harmonie, hart, vertrouwen, geloof, liefde |  Facebook |

15-10-10

Hoofdstuk 6 "Onze oorsprong"

Deel 6 “Onze oorsprong”.
luciaklein

Opa, waarom is de aarde de aarde en hoe is ze ontstaan en wat is er aan vooraf gegaan en op kosmisch vlak allemaal gebeurd en aan de hand? Vroeger dacht ik er niet over na, maar ik heb de laatste tijd steeds meer het idee dat er veel meer is dat ik niet
weet ...
En de mensheid niet weet en de wetenschap blijft ontkennen.
Volgens de mystici is heel deze wereld slechts een uitingsvorm van een veel hogere werkelijkheid die niet te verwoorden noch in beelden voor te stellen is.

Dat denk ik ook, maar de oorsprong van de aarde met het vuur in haar binnenste en al dat water en die lucht is toch een geweldig fenomeen dat niet zomaar is ontstaan, daar gaat een hele geschiedenis aan vooraf.
Heel zeker.

Het was niet zomaar de Big Bang daar was meer.

Natuurlijk. Ook de wetenschapper moet erkennen dat een vraag als: "wat was er voor de Big Bang" gewoon onzinnig is, want van hieruit gezien ontstonden toen ook de ruimte en de tijd van ons heelal.
Wat was er dan voor dat moment dat tijd en ruimte geboren werden; werden er ooit nog universa geboren met tijd en ruimte, zoals wij dat kennen?
Wij kunnen ons daar tot nu toe geen enkele voorstelling van maken. Mystici weten echter wel dat er steeds een wereld van bewustzijn en kennis is geweest.
Dit vindt men zelfs in de Bijbel terug in de uitdrukking “In den beginne was er het woord” wat betekent: in het begin was er al de geest, de gedachte, in moderne wetenschappelijke taal: al voor die Big Bang  bestond er al
het idee of het ontwerp van de schepping van dit universum.

Opa van wie was dan die eerste gedachte? Was die van het Goddelijke dat ons doorstroomt en omvat? Iemand moet toch die eerste gedachte hebben gehad om de mens te creëren zoals die is….

Je vraag zelf wijst al op een ingebouwde beperkte menselijke visie. Zolang je nog denkt aan “iemand” denk je in menselijke begrippen. “Iets” dat ooit alles zou gecreëerd hebben en dit nu nog steeds doet, want we spreken hier over begrippen die tijd en ruimte overstijgen, kan je onmogelijk definiëren als iemand of enige persoonlijkheidsvorm. Je merkt dus meteen hoe taal en vormelijke begrippen hier totaal ontoereikend zijn en we dit slechts vaag kunnen benaderen met ons veel bredere innerlijk “voelen” en innerlijk “zien”.

Het idee / de gedachte die vandaag nog zo sterk bij de mens aanwezig is maar dan vanuit een bewustzijn dat we ons niet kunnen voorstellen Opa zoiets?

Juist, een bewustzijn en kennis die niet door de materie begrensd werd.

En die nog steeds niet begrensd is toch? Net als de gedachte van de mens invloed heeft op zijn omgeving en zichzelf, zo beïnvloedt dat bewustzijn en die kennis ons toch nog?
Zeker, maar die invloed en dat bewustzijn zijn in hun uiting en bewuste ervaring in het dag - of waakbewustzijn toch zeer begrensd; maar toch is alles een klein minuscuul deeltje van dat “iets” en zijn we allen een “micromedewerker” aan het Grote Geheel.

Slechts de innerlijke, niet in vormen, noch in woorden uitgedrukte kennis van het gevoel, weet veel meer. Dit geeft ons ideeën die wij niet kunnen verwoorden maar die ons toch informeren en ons kunnen leiden en sturen.

Zoals we wel eens in dromen mee maken en er iets gebeurt dat in het dagbewustzijn niet mogelijk te verklaren is?

Exact, dat is de symbolentaal van de droom die ons komt vertellen wat ons onbewuste weet en die begrippen, kunnen slechts gedeeltelijk in symbolentaal uitgedrukt worden.

Heeft dat dan ook te maken met het feit dat je soms ineens een idee hebt en je eigenlijk niet weet waar het vandaan komt Opa? Krijg je die informatie dan in de nacht in een droom of zo?

Dat hoeft niet noodzakelijk 's nachts te zijn aangezien dat onbewuste steeds werkzaam is, ook als we wakker zijn.

Als je wakker bent overdag besef je niet zo snel dat het ergens anders vandaan komt, hoe komt dat Opa? Waarom staan we 's nachts meer open voor die informatie als overdag?

Het komt niet ergens anders vandaan, het is slechts "het stille stemmetje" dat hoorbaar wordt en dat put permanent uit het collectieve onderbewuste of zelfs het Akhasisch veld en heeft waarschijnlijk wel verband met wat de natuurkundigen “het nulpunt energieveld” noemen. In dat enorme sterke energieveld, dat waarschijnlijk ook het bewustzijn en al de ideeën bevat, leven wij, maar wij voelen het niet net zomin als wij voelen dat wij in een luchtdruk van 1 kg/cm leven.

's Nachts "slaapt" ons waakbewustzijn en worden we minder gehinderd door eigen beredeneringen en die van anderen rondom ons heen in de stad. Vandaar ook het zeer inspiratieve van de stille natuur en de hoge bergen.

Opa in een droom heb ik ook niet altijd een lichaam, gek hé en ben ik meerdere personen tegelijk.

Dat ben je toch ook! Je bestaat uit en hoofd - of leidende persoonlijkheid en vele subpersoonlijkheden.

Ben ik dan alleen met mijn gedachte of mijn bewustzijn daar Opa, want anders kan het toch niet?

Je bent nooit alleen en steeds ondergedompeld in het totale gedachteveld en informatie- of kennisveld.

Wat ik denk gaat dat ook naar dat gedachtenveld?

Natuurlijk en wie er mee in harmonie is kan die gedachte ontvangen en denken dat die van zichzelf alleen afkomstig is.

Dus beïnvloeden we elkaar ook! Zou het zijn dat ik u daarom zo goed begrijp Opa, omdat ik uw gedachten opvang en u de mijne?

Natuurlijk, had je dat echt nog niet door. Dat is de wederzijdse afstemming door de wederzijdse zielenharmonie en zielenverwantschap.

Mooi hé Opa! Zou het kunnen dat we die gedachtes niet alleen nu maar ook naar de toekomst kunnen sturen en die later opvangen?

Zeker... en omgekeerd ook, maar daar kunnen we van hieruit geen zicht op krijgen. Ik ontving deze les in een "symbolische droom" toen ik nog maar 18 was en weet sindsdien met zekerheid dat vandaag niet allen morgen beïnvloedt maar ook gisteren, maar dit is vanuit ons wereldbegrip of referentiekader van tijd en ruimte, niet uit te leggen.

Als iets gisteren gebeurd is, dan staat het toch vast, hoe kan je dat dan beïnvloeden? Het is moeilijk te begrijpen maar misschien dat het met verwerken te maken heeft van dingen...

Iets wat gisteren gebeurd is kan het resultaat zijn van wat we morgen gedaan hebben, maar om dat in te zien moeten we uit ons ruimte - tijdsbeeld weten te stappen. Alles is één, tijd en ruimte een schijnbare vaste afgescheidenheid.

Zo zou ik gister ruzie met iemand kunnen hebben omdat het belangrijk is dat we het goed maken om er vandaag iets uit te leren, hadden we gisteren geen ruzie gehad dan zouden we het vandaag niet goed hoeven te maken en niets leren zoiets?

Juist je bent op de goede weg.

Dan heeft alles een reden als je het zo bekijkt Opa, dan blijft van het toeval niets meer over.

Ik denk dat dit dan weer te strak bekeken is, er is nog veel speelruimte over; het zijn nieuwe begrippen. Laat ze maar wat bezinken en door het onbewuste verwerken, dan worden ze op een dag heel helder en klaar. Dit denken past niet in onze gevormde denkstructuur maar toch kunnen onze hersenen zich aanpassen om deze begrippen aan ons bewust herkenbaar te maken.

Zoals de droomsymbolen? Dat is niet zo makkelijk Opa maar zoals alles heeft het “ontwikkeling” nodig toch?

Natuurlijk en elk heeft zijn eigen persoonlijke symbolen en er staat niets over DIE symbolen in een boekje geschreven; net zoals we op een bepaald ontwikkelingsniveau vele lessen leren die nergens geschreven staan.
Voor de toekomstige mens en ook voor al heel wat mensen van deze tijd vormen woorden een steeds kleiner werktuig voor de kennisoverdracht en maken zij plaats voor een meer rechtstreekse onvormelijke vorm van energetische kennisoverdracht die door onze hersenen in “aardse” begrippen “vertaald” worden.

Dat is een avontuur op zich om die te leren begrijpen Opa, dat kan wel een heel leven lang duren zeker als er steeds andere symbolen getoond worden.

Dat is zeker een leven en nog langer.

Opa, ik heb wel eens muziek gehoord in mijn droom en toen ik wakker werd was er niemand muziek aan het maken of aan het spelen, is dat ook een droomsymbool?

Muziek is de taal en de wereld van de klanken. Het helpt dikwijls om het nodige informatiegevoel aan te passen.

Muziek of klank is dan de ondersteuning van de informatie van de droomsymboliek Opa?

Ja en wat dat gedachtenveld betreft waarover ik het had, iedereen zit in hetzelfde gedachteveld, net zoals we allen in hetzelfde radio, TV, GSM etc. veld zitten, maar het is de afstemming die bepaalt wat je bewust of onbewust ontvangt. We moeten het dus hebben over een gelijke afstemming en hoe verder men evolueert, hoe meer men een bewuste afstemming heeft.

Dan is het heel belangrijk eerst te leren luisteren naar dat stille stemmetje hé Opa, zodat je verder kan groeien en ontwikkelen naar de bewuste afstemming.

Exact.

Fijn dat we in het zelfde gedachtenveld zitten, lieve Opa!

Dat wisten we toch al lang.

Dat is waar maar iedere keer ben ik toch weer blij als ik het besef.

Maar vergeet nooit steeds jezelf te blijven en je eigen kennis en ervaringen op te doen.

Dat vergeet ik niet Opa, het werkt allemaal verder 's nachts en overdag.
Zo is het en ik wacht op de tijd dat jij mij komt vertellen wat jij geleerd hebt en ik nog niet wist.

Wie weet dat komt vast nog eens en dan bent u de eerste die het van mij hoort.

Dat staat voor de deur en kan vanaf nu elk moment gebeuren, je bent nu ook die grens overgestoken en hebt nu ook de stap naar die wereld gezet.

Dank u wel Opa, dat u tijdens mijn avontuur hier op aarde bij mij bent!
copyright Lucia

 

 

12-10-10

Wanneer...

Wanneer
tranen blijven vloeien
is er teken van beweging..
Wanneer spieren verkrampen
is er pijn en teken van beweging..
Wanneer je in woorden tekort schiet
is er in emotie het teken van beweging..
Wanneer
er geen emotie en geen pijn meer was
zou dan het leven ophouden?
Wanneer
er geen diepe dalen meer zouden zijn
zouden er geen hoge toppen te ervaren zijn.
Wanneer
zal de tijd komen dat mijn lichaam en emoties
met elkaar in harmonie zijn
dat de positieve beweging van het leven
meer waarneembaar mag zijn..
©Lucia

20:16 Gepost door Lucia in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-10-10

Hoofdstuk 4 "De wereldse kleuterschool"

 131313420_5_QqOR

Er was eens, in de tijd dat de mensen nog konden denken...
Dat is echt een sprookje opa!  

Bedenk dan dat er achter elk sprookje een diepere waarheid verscholen zit.  

Dat is zo Opa dat heb je al vaker verteld en als je het uitlegt dan snap ik dat ook.  

Slimme meid! 

Maar waarom moet de diepere waarheid zo diep verstopt zitten opa? 

Omdat we nooit geleerd hebben zelf na te denken natuurlijk. 

Maar waarom hebben we dat dan niet geleerd opa?
Jij hebt het wel geleerd hoe kan dat nou? 

Omdat ik dat aan mezelf heb geleerd. 

Hoe doe je dat dan opa? 

Door naar het stille stemmetje in jezelf te luisteren. 

Maar dat moet je toch leren opa en als niemand je dat vertelt weet je dat toch niet…  

Op een dag komt het vanzelf als je steeds eerlijk bent met jezelf.
 

En heeft dat stille stemmetje dan altijd gelijk opa, kan ik me dan nooit vergissen? 

Ook dat kan zich soms vergissen, daarom moet je steeds verder zoeken en onderzoeken tot je ervaart wat waar of onwaar is. 

Kan je dat stemmetje ook wat vragen opa? 

Natuurlijk. 

Alles? En weet dat stemmetje ook alles opa? 

Niet alles, het moet ook leren.

Opa, waar komt dat stille stemmetje vandaan? 

Dat kwam met je mee toen je naar hier kwam van je reis van veel verder dan de verste sterretjes. 

En gaat die dan ook weer mee terug met mij opa? 

Dat stemmetje verlaat je nooit. 

Hoe kan dat stemmetje nu meer weten als ik opa, hoe leert dat stemmetje dan? 

Omdat jij dat zelf bent. 

Maar opa, hoe kan dat nou als het stemmetje mij is en ik vraag iets daaraan en ik krijg antwoord dan praat ik toch met mezelf... dan kan het stemmetje toch niet slimmer zijn als ik..
Het weet nog wat jij tijdens je reis naar de aarde vergeten bent. 

Was ik dan slimmer voordat ik naar hier kwam opa, waarom ben ik dan naar hier gekomen? 

Dat weet zelfs Opa niet. Opa weet alleen wat hijzelf weet en denkt niet dat horen wat anderen van elkaar navertellen zomaar kan aangenomen worden en als weten beschouwd.
 

Horen en leren is dan iets anders als weten opa? 

Hier denkt men dat anderen napraten leren is, maar dat is fout. Leren is inzien en begrijpen. 

Maar moet je daar dan niet zo oud als u voor zijn opa voor inzien en begrijpen? 

Neen en Opa weet dat je dat al voelde toen je nog heel klein was, maar niemand begreep je omdat ze niet wisten wat begrijpen is. 

Mama en papa begrijpen mij ook vaak niet, ik vind dat wel jammer opa kan jij het ze niet leren, jij begrijpt het wel. 

Daarom begrijp ik ook dat zij nog niet genoeg echt geleerd hebben om dat te kunnen leren en begrijpen.

De mensen moeten nog heel veel leren hé opa? 

Deze wereld is voor de mensen nog altijd de kleuterschool. 

Maar als ze allemaal anders spreken opa, dan kunnen ze mekaar nooit leren verstaan tenzij ze willen luisteren en leren. 

Zolang zij nog niet geleerd hebben om de taal van het hart te spreken zullen zij elkaar nooit echt verstaan en dat is wat ze in deze kleuterschool moeten leren.
Eigenlijk is het een gekke kleuterschool Opa, bijna niemand weet dat ie op school zit en wat ie er moet leren...

Ze spelen daar allemaal het spelletje van schooljuf en denken dat ze al evenveel weten en niets meer moeten leren. Zo blijven ze dom en kunnen nooit naar een hogere klas en dat blijft zo duren tot ze zelf dat spelletje vervelend gaan vinden. 

Zal dat bij iedereen gebeuren opa of zullen er ook bij zijn die nooit het spelletje vervelend gaan vinden? 

Ooit zal iedereen het vervelend gevonden hebben. 

Over 100 jaar opa of nog veel meer? 

Na vele malen herbeginnen, niemand weet hoeveel maar toch zullen er elk jaar heel wat zijn die naar een hogere klas zullen gaan. 

Maar die zullen dat ook weten hé anders kunnen ze niet naar een andere klas..
Zo is het!

Maar waarom ben jij dan niet mijn papa of mama, opa dat was toch veel handiger geweest? 

Omdat er nog veel te weinig zijn die dat kunnen. Om alle kindjes zo'n papa en mama te geven zouden zij wel duizend kindjes moeten hebben en dat kan toch ook niet. 

Dat is wel erg veel hé opa, zover kan ik niet eens tellen. 

Dat kun je wel op school leren, maar nu wordt Opa moe en gaan de kleine en grote kindjes naar bed. 

Ok opa tot morgen, slaap lekker en mooie verlichte zoete dromen voor u.

Tot morgen en droom zoetjes.

copyright Lucia

Chakraboom

Foto-VFKNV6VA.jpg09-10-2010

10:36 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoofdstuk 1 "Over de sterren"

131313420_5_QqOR
Vertel nog eens van vroeger opa ...  
Héél lang geleden, het was in de tijd dat men nog sterren aan de hemel kon zien...
Echt waar, wat zijn dat sterren aan de hemel opa?
Wel, dat is zoiets als dit:  decoration

Wij noemden dit het Zevengesternte of Plejaden.
Waar komen die vandaan opa?  
Al die sterren groepjes hadden een naam en wij konden die vinden aan de hemel. De herders konden er zich tijdens de nacht op richten om de weg terug te vinden net als op de Grote Beer en de Kleine Beer en de Poolster. 
Welke beer is dat dan hoe kan een beer nou aan dat ding staan wat u hemel noemt?  
Dat is een verhaal van meer dan 3500 jaar oud en om dat te begrijpen ben je nog veel te klein en moet je eerst nog goed je best doen op school. 
Op school moeten wij enkel spelletjes doen omdat we al slim genoeg zijn zegt de juf. 
Dan kent die juf niets van sterretjes, zelfs niet van de glinsterende sterretjes in gelukkige kinderoogjes.
De juf zegt dat wij niks hoeven leren want de computer weet toch alles al
Tot op de dag dat hij bezoek krijgt van vier russen en dan weten de kindjes plots niets meer.
Daar is toch wel een spuitje voor opa, voor alles is toch een spuitje of een pilletje? 
Niet voor de computer. 
Waarom niet opa?Ik begrijp het niet.

Dan moet je het maar eens aan je computer vragen en dan zul je zien dat die in feite het meest belangrijke niet weet.
Hij weet zelfs niet wat "houden van" betekent, zelfs niet wat voelen betekent
Ja dat is zo, als ik vraag wie ik ben, zegt ie niks hij moet toch ook weten wie ik ben hij zegt andere dingen wel tegen mij als ik iets vraag, kan een pc niet voelen dan opa? Wat een gek ding is het dan.
Slechts een machine die de indruk geeft dat ze verstandig is, maar ze kent slechts de domme dingen die de domme mensen er in gestopt hebben alsof dat de enige en volledige waarheid is.
Dus hij zegt bijna nooit de waarheid hoe moet ik daar dan achter komen als de juf ook niks vertelt?
Door te leren naar binnen in jezelf te gaan, want daar zit alle kennis verborgen, maar de mensen zijn het vergeten en geloven dat anderen meer weten over hun eigen zelf. 
Ik ben blij dat u er nog bent opa anders zou ik daar nooit achter komen en dat leren. 
Daarom zijn er oude opa' s lief kindje, omdat de lieve kindjes het iets minder moeilijk zouden hebben op deze aarde. 
Fijn dat het zo is opa, dan zijn wij in elk geval nooit alleen.
Neen, want als die opa' s voor altijd hun ogen dicht hebben gedaan dan gaan zijn weer naar hun echte huis en dat ligt nog veel verder dan de verste sterren, maar toch blijven zij dan nog bij u en kun je er mee spreken door in de stilte in je eigen hart te praten zolang hij er van jou mag blijven. 

Dus je bent altijd bij mij ook als je er niet meer bent waar ga je dan heen, hoe kan dat nou?
Omdat de liefde van oude opa' s overal is waar hij die liefde vindt zelfs al is hij toch verder dan de verste sterren, dan blijft hij toch bij je zolang je dat wil, zelfs al zie, noch hoor je hem niet meer buiten je, je blijft hem zien en horen binnen in jou.
Ga ik dan later ook daar heen opa daar waar jij dan heen gaat als je er niet meer bent?
Zeker en ik zal op je wachten, en dan wordt het een groot feest!
Zal ik u dan wel weten te vinden opa, ik ken de manier waarop je daar komt niet..
Dan kom ik je wel halen als de tijd daarvoor gekomen is, ik zal trouwens nooit van je weg geweest zijn.
Gaan papa en mama daar dan ook heen?
Zeker, maar misschien moeten zij eerst nog vele andere reizen ondernemen voor zij ook daar aankomen.
Maar als ze niet weten hoe ze moeten reizen vinden ze ons misschien nooit...
Toch wel, want wij weten waar zij zijn en spreken met hen in het diepste van hun hart om hen te helpen, maar om ons te horen maken ze meestal teveel lawaai en moeten we geduldig zijn tot het leven hen dwingt om even stil te zijn.
Kunnen we net zolang blijven wachten dan als we willen opa?
Ja en dat zullen we ook doen, maar als het te lang duurt kan het zijn dat we nog verder moeten, maar dan zullen anderen onze taak overnemen en hen verder begeleiden.
Vinden ze ons dan wel terug, wat als ze ons niet meer vinden opa?
Anderen zullen hen toch leiden..
Maar kan ik dan nog met ze praten?
Dat zal je nooit verleren, maar zij moeten nog wel leren luisteren naar dat stille stemmetje van jou.
Kunnen ze dat niet nu al leren opa, dan hoeven ze niet zo te zoeken en te reizen..
Dat is heel moeilijk te leren en de mensen houden steeds meer en meer van alle vormen van veel lawaai en zijn soms zelfs bang geworden van die stilte die spreken kan.
Waarom zijn ze daar dan zo bang van opa, er is toch niets engs aan..
Zij vinden soms van wel omdat ze bang zijn van zichzelf en zouden zien wat ze echt zijn, want dan zouden zij moeten beginnen werken aan zichzelf in plaats van de baas te spelen over anderen.
Hoe kan je nou bang zijn van jezelf opa en waarom spelen ze dan de baas?
Omdat het gemakkelijker is baas te spelen over anderen dan over jezelf.
Is dat net zoiets als die kinderen die mijn speelgoed willen hebben en dan niet terug meer geven? Daar is toch niks leuks aan..
Zoiets is het, je bent een verstandig kind.
Maar ik heb ook een hele lieve opa die mij van alles leert. Hebben die andere kinderen die mijn speelgoed afpakken niet zo een lieve opa en waarom niet dan?
Omdat zij vergeten zijn, helemaal vergeten, vanwaar zij komen zowel de opa' s als de kindjes.
Maar hoe moet dat dan met die kindjes opa, komen die dan nooit naar waar wij heen gaan?
Toch wel, af en toe komen zij iemand tegen die hen wat vertelt en hen wat in de juiste richting stuurt, maar zij moeten er dan ook naar luisteren, anders kan het weer heel lang duren voor ze weer zo iemand ontmoeten.
Dan moeten ze dus een opa vinden zoals u dan komt het wel goed toch?
Als ze zeer aandachtig luisteren en er naar handelen wel en dan komen ze vlug weer zo' n opa of oma tegen die ze verder helpt.
Kunnen alle kindjes dat leren dan opa, kan ik ze dat niet gewoon vertellen want zo moeilijk is het toch niet?
Als je ze dat gewoon vertelt zullen ze je niet begrijpen en je uitlachen, je kan het slechts vertellen aan wie aandachtig wil luisteren en vragen stelt zoals jij.
Maar waarom hebben papa en mama dat nog niet geleerd opa, jij bent er toch nog.. 
Omdat zij op school andere dingen hebben geleerd en nu denken dat dit de enige waarheid is en opa slechts dom en goedgelovig is volgens hun beleving, daarom zei ik je dat je dat niet zomaar aan iedereen kunt vertellen.

Het is ons geheimpje hé opa..  
Zeker! en dat geheimpje wordt al duizenden jaren door verteld op heel de wereld, dikwijls verborgen in verhaaltjes en sprookjes waarvan alleen slimme kindjes kunnen begrijpen dat die verhaaltjes ook dingen vertellen die men niet onmiddellijk begrijpt en zelfs niet hoort. 
Als ik later groot ben dan ga ik ook een verhaaltje schrijven daarover  ik vind het zo'n mooi geheimpje dat mogen andere kindjes dan ook lezen vind je dat goed opa?
Zééér goed zelfs. Ik wist niet dat ik zo' n slim kleindochtertje had.
Ik wist niet dat ik alleen zo'n slimme lieve opa had en dat andere kindjes die niet hebben.
Maar jij verdient zo’ n opa wel, want jij kan luisteren en vragen.
Dank je wel opa, je bent er 1 uit  duizenden!
Als ik later groot ben wil ik net zo slim als jij worden opa!
Ben jij ook klein geweest Opa?
Dat was in de tijd... neen niet in de tijd dat de dieren nog spraken dat is al veel langer geleden, maar wel nog in de tijd dat de sterretjes aan de hemel schitterden.
Opa jij zegt altijd dat ik alles kan worden wat ik wil en ik wil net zo slim worden als u dus wordt ik dat en ik ga verder reizen als de sterren net als jij hé opa?
Dat zullen we samen doen want ik zal toch op je wachten heb ik gezegd.
Als er geen sterretjes meer aan de hemel staan geeft dat niet want ze staan toch in mijn ogen en dan zie je ze ook, welke zouden de mooiste zijn opa?
De jouwe natuurlijk want dat zijn sterretjes van echt geluk!
Ik zie in uw ogen ook sterretjes mooi hoor opa blijven die altijd daar?
Die blijven altijd daar. Net zoals de zon altijd schijnt, ook achter de wolken en zelfs 's nachts aan de andere kant van de aarde. Zo komt het ook dat je soms die sterretjes van opa niet kunt zien omdat ze verborgen zijn achter de wolken die tranen druppels regenen van verdriet of niet meer zichtbaar zijn in de donkerste tijden van een mensenleven.
Maar waarom heb je dan verdriet opa en wie moet jou dan troosten?
Zovele vragen, mijn lief kindje, die had opa ook als hij zo klein was, en heel zijn leven heeft hij naar antwoorden gezocht en heeft er vele gevonden, daarom kan hij nu zoveel aan je doorvertellen en als je later groter bent geworden dan vertel je dit verder als je mama of oma geworden bent.

Van wie heb jij het dan geleerd opa?
Dat heeft opa allemaal moeten zoeken zonder oma of opa die hem dat konden vertellen, maar opa heeft geleerd naar het stille stemmetje van binnen in zijn hart te luisteren en daar heeft hij veel van geleerd en heeft daardoor ook veel gevonden. Jij kunt nu verder gaan met wat opa je van zijn eigen kennis heeft gegeven en weet vanaf nu dat je niet alleen bent en ook niet dom al zullen andere mensen dat dikwijls van je zeggen.
Wat raar dat sommige mensen zo denken, maar die hebben natuurlijk geen opa zoals ik..
Weet je hoe dat komt?
Zijn de lieve opa's op geweest of waren ze nog niet slim genoeg?
Dat komt omdat mensen leren van mensen die veel geleerd hebben zonder ooit na te gaan of dat wel juist was.Als ze dan op deze manier heel veel geleerd hadden dan vonden ze zich zelf geleerd en was elke andere gedachte dom en die gaven dan op school weer dezelfde "geleerdheid" door aan de volgende kindjes. Als er dan kindjes waren met een opa zoals ik dan dachten ze dat die te oud en te dom was en ze luisterden er niet naar, omdat men hen dat op school zo geleerd had.

Maar opa, toen jij klein was wisten jouw opa en oma toen daar niks van hoe kan dat nou?
Omdat je al vlug leert zwijgen als men je uitlacht en zegt dat je dom bent. Heb je dat ook al niet meegemaakt?
Ja soms wel  en dan weet ik niet wat ik moet zeggen, ik snap ook niet dat mensen dat doen als je anders denkt ben je toch nog niet dom? Daarom ga ik toch ook naar school om te leren maar dat soort dingen leer je daar niet, waarom eigenlijk niet opa?
Als je anders denkt dan ben je niet dom maar mensen hebben dat niet graag want dat betekent dat er ook anders kan gedacht worden dan men op school leert en dan zouden zij ook anders moeten denken.
Maar daar zouden de kindjes toch veel meer van leren opa, daar is toch school voor?
Vroeger leerde men zelfs op school dat de aarde een plat vlak was en wie anders durfde denken werd levend verbrand op de brandstapel. Nu is dat gelukkig niet zo erg meer, maar de meeste mensen hebben liever verkeerde ideeën dan van idee te moeten veranderen. Zij zijn als mensen die liever met gaten in hun schoenen lopen dan er nieuwe te gaan passen omdat die een andere kleur hebben.
Dat snap ik niet opa, wie wil er nu met een gat in zijn schoen lopen dan krijg je toch natte koude voeten dat voelt toch niet lekker .. 
Neen, maar zij zijn nu eenmaal bang en houden meer van het oude vertrouwde, zelfs al is dat nat en koud, dan te durven nieuwe schoenen te passen met een model dat ze nog niet gezien hebben.
Ik vind het juist leuk iets nieuws te proberen u toch ook opa waar zijn die mensen dan zo bang voor?
Het oude is toch al bekend en wordt vervelend als je er lang mee moet doen, kopen ze dan ook nooit nieuwe kleren?
Mensen zijn bang om te moeten toegeven dat het nieuwe beter is dan het oude omdat zijn dan moeten toegeven dat zij het ooit verkeerd voor hadden en nog niet weten dat mensen het altijd verkeerd voor hebben omdat zij nu eenmaal niet alles kunnen weten en slechts kunnen hopen dat de nieuwe gedachten minder fout zijn dan de oude. Zo moet de mensheid groeien en leren.

Ze kopen natuurlijk wel nieuwe kleren maar als ze oud geworden zijn denken ze nog steeds hetzelfde als hun papa en mama en hebben dus op een heel leven niets bijgeleerd en ook niets nieuws aan andere mensen kunnen aanleren. En zo blijven de mensen steeds maar dom en doen steeds maar domme dingen, zoals elkaar pijn doen en ruzie maken en soms zelfs oorlog voeren.
Lopen ze dan hun hele leven met een jas aan die eigenlijk te klein is dan krijgen ze het toch koud opa of voelen ze dat niet?
Ze hebben het koud en hun jas is te klein en wringt  en doet pijn langs alle kanten maar ze willen al het oude behouden, en je ziet nu zelf wat er allemaal van komt.
Waarom willen ze dan niet lief zijn voor elkaar dat doet toch veel minder pijn?
Omdat je daar slim moet voor zijn zoals jij.
O dus ik moet het hun eigenlijk leren maar ben ik daar niet te klein dan voor opa? Ik moet nog zoveel leren.
Je kan het maar leren aan wie het leren wil.
Aan anderen mag je dat niet proberen aan te leren want die worden dan kwaad of lachen je uit.
Mensen die echt willen leren, leren van elkaar zij leren al aan lerend.
Zoals ik van u opa?
Juist!
Dank je wel dat jij mijn opa bent!
*copyright lucia*

Hoofdstuk 2 "Het geheim van het beukennootje"


131313420_5_QqOR
Opa hoe kan het dat een beukennootje weet dat het moet groeien tot een beukenboom?
Omdat het beukennootje het bewustzijn deelt van die beukenboom en weet wat de beukenboom weet.
Wat is dan bewustzijn opa?
Dat is wat in dat kleine beukennootje zit en weet wat het allemaal moet doen om een grote boom te worden, maar als je verder kijkt zie je dat dat bewustzijn niet in het nootje zelf zit maar het nootje als het ware doordrongen wordt door het gezamenlijk bewustzijn van alle beukenbomen.
Als een weten hé opa, het weet wat de rest weet en wil het en kan het zich herinneren. 

Maar daarom is het ook een beukennootje. Mensen denken dat ze alles zelf moeten doen en daarom zijn ze altijd bang dat het hen niet zal lukken en maken ze ook steeds veel meer fouten.
Omdat mensen leren denken en niet voelen wat je nodig hebt voor de kennis te vinden van het bewustzijn toch opa?
Zonder voelen kom je niet bij dat bewustzijn?

Juist en zoals ik in vorig verhaaltje reeds vertelde dat zij alleen geloven in wat anderen hen aanleren en op die manier de ene fout na de andere verder doorgeven zonder zelf na te denken. En dan denken zij verwaand van zichzelf dat zij echt denken en dat kan, inderdaad niet "zonder gevoel" zoals je duidelijk begrepen hebt. Daar door worden zij zich slechts bewust van hun zintuiglijke omgeving buiten hen en nooit van het innerlijk weten binnen hen, dat gekoppeld is aan het oneindig wetende bewustzijn buiten hen, waarvan zij deel uitmaken.
Maar opa waarom willen mensen niet voelen? Ik snap dat nog steeds niet, het is zo mooi vaak... 

Omdat zij bang zijn van de wereld buiten hen en steeds maar vechten om er stand te kunnen in houden. En omdat zij slechts daar in geloven en werken verliezen zij volledig zichzelf. Omdat voelen daar als stout wordt beschouwd en zij leerden om braaf te gehoorzamen denken zij er nooit aan om toch maar eens te proberen te voelen en zichzelf te leren kennen. En dat duurt tot ze niet meer weten wie ze zijn en dan geeft de maatschappij hen een paspoort waarop staat wie ze zijn en dan geloven ze dat dit alles is en zo verliezen we alle schoonheid, net als die van de sterrenhemel.
Jammer hé opa een paspoort kan je toch niet vertellen wie je bent, dat kan toch net zo min voelen als een computer.

Ik ben volgens de maatschappij maar een arme Belg en weet je wie ik ben? Volgens hen natuurlijk, jij weet beter. Maar volgens de maatschappij en dat paspoort ben ik een Belg met een nummer. 

Dat klopt niet opa, voor mij ben je rijker als heel veel mensen alleen niet in je portemonnee want dat geld maakt toch niet wie je bent?

Stel je voor ik ben maar een nummer zo ver is die geleerde maatschappij gegaan. Geen opa's of oma's meer, geen papa's, geen mama's geen kindjes meer, slechts nummertjes.
Daar moet ik bijna van huilen opa, dat zou betekenen dat we niets meer voorstellen als dat terwijl ieder mens toch zo anders is; mama is zelfs anders als papa en niet alleen omdat ze er anders uit ziet, ik ben zelfs anders en ik ben hun kind nog wel!
Dat zullen ze dus allemaal weer moeten leren en daarom hebben veel mensen het zo moeilijk omdat ze kunnen voelen en dat gevoel zegt : hier loopt alles mis, maar hoe moet het dan wel en hoe kunnen we daar wat aan doen?

Dat is heel moeilijk opa als je wel wil maar niet weet hoe want niet iedereen heeft zo'n fijne opa als ik. 

En niet iedere kleindochter is zo slim als jij. Daarom zijn we ook zo'n goede vrienden en kunnen we samen zo lekker praten.
Dat vind ik ook zo fijn opa, gek hé het is net of ik u al mijn hele leven en langer ken.
Dat is ook zo kindje, wij kennen elkaar vanuit die bron, zoals dat beukennootje en die beukenbomen en dat is al heel lang.
Het is net of ik dat beukennootje ben en ben gaan groeien door wat de grote beukenboom mij laat weten.
Weer zeer goed gezien van je, je bent Opa's slimste kleinkind.
Dank u opa, u bent mijn liefste en slimste opa.

Maar ik heb veel meer kleinkindjes dan jij Opa's hebt, maar ik moet ze nog allemaal terug vinden.

Opa de mensen die niet zoeken naar dat bewustzijn zijn dat soms verdwaalde beukennootjes?
Dat zijn inderdaad verdwaalde beukennootjes.
Maar liggen die dan onder de verkeerde boom dat ze niets meer weten?
Neen, ze denken dat ze een beukennootje zijn en niet meer. En soms, als de regendruppels uit de hoogte neervallen en hun hogere kennis naar beneden meebrengen, dan geven zij die aan de beukennootjes waarop zij vallen en die worden dan nat en zwellen op. Dan doet heel hun schil pijn omdat ze er niet meer in passen, net als de mensen met hun spannend en versleten jasje. En in plaats van dan dat jasje wat te laten openbarsten zodat er worteltjes uit kunnen groeien, verwensen ze de regen en hopen ze op een spoedige zon om weer te kunnen uitdrogen en als dat zich te dikwijls herhaald worden ze zwak en kunnen ze niet meer groeien.
Weten ze dan niet dat die druppels die dat jasje doen zwellen en uitgroeien hen de kans geeft op een nieuw en mooier leven?
Neen en ze denken dat het nu eenmaal zo hoort dat een beukennootje een beukennootje blijft, glad van schil, ongerimpeld en eeuwig onveranderd. Soms zwellen ze zo op en doet alles door hun vasthoudendheid zo'n pijn dat ze zich uit wanhoop toch maar laten openbarsten terwijl de andere beukennootjes hen dan verwijten dat zij zich onbehoorlijk gedragen. En dan gebeurt het wonder. In de stilte van hun verdriet zien zij dat goed onder hen verborgen, worteltjes beginnen groeien die nog meer water opnemen terwijl de andere nootjes hen nog meer beschimpen... en dan, als bij een wonder, groeit er ook iets boven hen, zij krijgen het eerste takje en blaadjes en pas dan beseffen zij dat zij in feite beukenbomen zijn.

En dan komt het eerste twijgje hé opa, dat is zo sterk dat het mee buigt met de wind.
Zo is het. Het eerste twijgje buigt mee met de stormwinden want het weet dat het niet ijdel rechtop mag blijven staan of de storm rukt het neer. En zo gaat het ook ongeveer met mensen, mijn kindje. Laat je dus nooit door anderen kwetsen want niemand kan je kwetsen als je dat niet wil en blijft geloven in jezelf.

Maar als je toch gekwetst wordt opa, hoe ga je daar dan mee om, hoe heb jij dat gedaan opa vroeger?
Ik ging dan zitten in een rustige zetel van de toneelzaal van het leven, oordeelde niet, maar wou leren en begrijpen, reeds vanaf mijn jeugd, en dat laatste, leren en begrijpen dat is me gelukt. Wat er uit voortkwam was begrip, inzicht en liefde, een liefde die vreemd is aan deze planeet. Ik draaide gewoon alles om en stelde de vraag: wat is die persoon overkomen dat die zo geworden is en dan begin je veel te zien en te begrijpen.
Ik  begin zelf ook al op die manier te denken en te zien. Groeien doet pijn maar inzicht kan je enkel krijgen door groei, toch opa?

Maar de pijn komt omdat de school nogal erg slecht is en de leerlingen dikwijls hun weinige goede leraren vermoord hebben en hun woorden verdraaid in de loop van de geschiedenis.

Het is jammer dat het zo is en met die wereld hebben wij nu te maken en we moeten er het beste van zien te maken voor iedereen.

Inderdaad, in alle stilte bereiken wie er klaar voor is zo vormen we een "ondergrond" en als het lukt en de tijd is rijp, al kan dat nog vele generaties duren, komt die "ondergrond" naar boven als een beukennootje dat de eerste blaadjes ontvouwd.
En een taai twijgje zal zijn dat mee beweegt met de wind en
niet langer bang of onderdrukt door zijn omgeving..

Met de wortels diep en vast in de grond van de eigen bewust geworden ziel...
En delend in het bewustzijn van de andere beuken.
Ben ik dan net als het twijgje opa? Omdat ik het bewustzijn deel met de anderen bomen wordt ik als maar sterker?
Juist, elke dag iets meer, elke dag een beetje, want bomen die te snel groeien krijgen nooit het goede sterke hout.

Kan je te snel groeien dan opa?
Ja, en dan heb je geen sterke wortels en blaast de eerste sterke storm je tegen de grond. 

Hoe komt het dan als je te snel groeit opa?
Dat gebeurt als je gelooft in plaats van overal eerst goed over na te denken en het te vergelijken met eigen ervaringen en gevoelens. Maar meestal gebeurt dit als men ijdel wordt en tegen de kleine nootjes zegt: zie eens hoe groot ik ben, ik ben een boom en geen nootje en je in je verwaandheid vergeet hoe klein je ooit was en dan wil je steeds sneller en hoger groeien, hoger dan de hoogste boom. Maar dan groei je niet in de breedte en kraakt de storm je stam middendoor en is het met je gedaan.

Opa als je te snel kan groeien kan je dan ook te langzaam groeien?
Ja, en dan blijf je zelfs achter op al de andere nootjes die ondertussen ook al begrepen hebben wie ze zijn en wat ze moeten doen, en dan voel jij je ook zeer ongelukkig en eenzaam.
Hoe komt het dan als je te langzaam groeit opa, is dat omdat je vergeten bent dat je een beukenboom zou worden?
Ja en omdat je niet wil veranderen en groeien, zelfs al heb je gezien hoe het rondom je overal gebeurt. In dat geval krijgen zij niet voldoende licht omdat ze laag bij de grond in de schaduw blijven en op een gegeven moment te weinig licht zien en weer vergeten wat zij moesten komen doen op die grond waarop zij gevallen waren en wordt het groeien weer zeer moeilijk.
Alles heeft nu zijn beperkingen in tijd en ruimte en als je daarin niet wil voldoen, dan maak je het jezelf moeilijk en wordt je ziek, zo ook met de beukenbomen.
Nou begrijp ik het opa, daarom gaat het dus ook bij heel veel mensen fout omdat ze vergeten zijn waarom ze zouden moeten groeien..
Juist, om met hun hoogste top het licht van de zon te mogen zien heel de dag.

Ik vind het een heel mooi verhaal opa, als ik groot ben ga ik het zeker door vertellen.
Over een beukennootje dat niet groeien wou en nootje wilde blijven.
Ja en waarom beukennootjes beukenbomen wilde worden.
Juist, en waarom ze eerst pijn moesten voelen voor dat ze zichzelf af wilden vragen wat en wie ze waren. Als ze dat eerst zouden gedaan hebben dan moesten ze zo niet lijden en grepen ze de eerste regenkans aan om wortel te schieten in een grotere levenswijze.
Dat zou mooi zijn want dan wordt ons bos heel groot en heel mooi!
Zo is dat, en of het nu om mensen gaat of beukennootjes, het is dezelfde universele werking op verschillende niveaus uitgedrukt.
Dank je wel opa voor dit mooie verhaal!

*copyright Lucia*

* De beuk staat voor eigen kracht. Een beuk staat met zijn wortels op de aarde, kent geen woekeringen en parasieten. Want de beuk is de koppige, statige eigen kracht. Hij duldt geen chaos, maar is onafhankelijk, sereen, wekt zeer veel zelfvertrouwen, ontdekken van eigen gaven. zelfvertrouwen. Spreken in groep. Niet zweven, met beide benen op de grond staan.
beukenboom.jpg


13-01-10

Het doet pijn


Het doet pijn
te weten dat je kind zo maar
misbruikt en vermoord kan worden.
Het doet pijn te weten dat
je er niets tegen kan beginnen.
Het doet pijn
er iedere dag mee geconfronteerd te worden.
Het doet zo een pijn
bij ons diep van binnen…
Help ons dit te begrijpen
en ons angstgevoel te overwinnen.

Sad in nagedachtenis aan alle vermoorde en misbruikte slachtoffers zoals die van Ronald Janssen...

03-01-10

Januari mandala

decoration

19:39 Gepost door Lucia in Schilderskunst | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tekenen, fotobewerking, hobby, mandala |  Facebook |

17-12-09

Liefdevolle feestdagen

decoration

13:52 Gepost door Lucia in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: licht, warmte, kerst, oud en nieuw |  Facebook |

28-09-09

Aarde

AARDE
Kahlil Gibran

 

HOE PRACHTIG BEN JE, aarde, en hoe verheven!

Hoe volmaakt is je gehoorzaamheid aan het licht en

Hoe nobel is je overgave aan de zon!

 

Hoe liefelijk ben je, gehuld in schaduw, en hoe

Charmant is je gelaat, gemaskerd met duisternis!

 

Hoe rustgevend is het lied van de

Morgen en hoe

Wrang zijn de lofzangen van het avondrood!

Hoe volmaakt ben je, aarde, en hoe machtig!

 

Ik heb gewandeld over je vlakten en

Je stenen bergen

Beklommen; ik ben afgedaald in je valleien;

Ik ben je grotten binnengegaan.

In de vlakten vond ik je droom. Op de berg

Vond ik je trots. In de vallei was ik getuige van je

Rust. In de rotsen zag ik je vastberadenheid, in de

Grotten je geheimzinnigheid.

 

Je bent zwak en machtig en nederig en hooghartig.

Je bent volgzaam en onbuigzaam,

Helder en mysterieus.

Ik heb over je zeeën gevaren en je rivieren verkend en

Je beekjes gevolgd.

Ik hoorde eeuwigheid spreken in eb en vloed,

En de eeuwen weerkaatsten je liederen tussen de heu­vels.

Ik luisterde naar leven dat naar leven riep in jouw val­leien en langs je hellingen.

Je bent de mond en de lippen van de eeuwigheid,

De snaren en de vingers

Van de tijd,

Het mysterie en de oplossing

Van het leven.

Je lente heeft me gewekt en me naar je velden geleid

Waar je geurende adem opstijgt

Als wierook.

Ik heb de vruchten gezien van je zomerarbeid.

In de herfst, in je wijngaarden, zag ik je

Bloed vloeien als wijn.

Je winter droeg me in je bed, waar de sneeuw getuig­de van je zuiverheid.

In je lente ben je een geurende olie; in je zomer ben je vrijgevig;

In je herfst ben je een bron van over­vloed.

 

Op een kalme en heldere nacht

Opende ik de ramen en deuren

Van mijn ziel en ging

Naar buiten om je te ontmoeten,

Mijn hart gespannen met lust.

Ik zag je staren naar de sterren die naar jou lachen.

Zo wierp ik mijn boeien weg, want ik

Ontdekte dat de woonplaats van de ziel in jou is.

Haar verlangen groeit in jouw verlangen; haar

Vrede rust in jouw vrede; en haar geluk is in het

Goudstof dat de sterren uitstrooien boven jouw Lichaam.

 

Op een nacht, toen de lucht grijs werd, en mijn ziel

Vol verdriet was, ging ik naar je toe.

En je verscheen voor me als een reus, gewapend met

Woedende stormen, het verleden bevechtend

Met het heden,

Het oude vervangend door het nieuwe, terwijl je

et sterke het zwakke liet verstrooien.

 

Zo leerde ik dat de wet van de mensen

Jouw wet is.

Ik leerde dat wie droge takken niet laat breken

In de storm, vermoeid zal sterven.

En wie de revolutie niet gebruikt om de

Droge bladeren te verwijderen, langzaam zal vergaan.

Hoe vrijgevig ben je, aarde, en hoe sterk is jouw

Verlangen naar je kinderen, die verdwaald zijn tussen

Wat ze hebben verworven en dat wat ze niet konden verwerven.

Wij klagen en jij lacht; wij fladderen weg

Maar jij blijft!

 

Wij lasteren de naam van God en jij zegent.

Wij ontheiligen en jij heiligt.

Wij slapen zonder dromen, maar jij

Droomt in je eeuwige waaktoestand.

 

Wij doorboren je boezem met zwaarden en speren,

En jij kleedt onze wonden met olie en balsem.

Wij beplanten je velden met schedels en beenderen,

En jij verbouwt cipressen

En wilgen.

 

Wij legen ons afval in je schoot, en jij vult

Onze voorraadschuren met tarweschoven

En onze wijnpers met druiven.

 

Wij maken van je grondstoffen bommen

En kanonnen, maar jij schept uit dezelfde stoffen

Lelies en rozen.

 

Hoe geduldig ben je, aarde, en hoe barmhartig!

Ben je een atoom van stof, dat opwaait

Door de voeten van God toen Hij reisde van het oosten

Naar het westen van het universum?

Of een vuurvonk uit de oven

Van de eeuwigheid?

Ben je een zaad dat in de velden is geworpen

Van het firmament om Gods boom te worden

Die uitreikt boven de hemelen met zijn hemelse tak­ken?

Of ben je een druppel bloed in de aderen van de

Reus der reuzen, of een druppel zweet op zijn

Voorhoofd?

 

Ben je een vrucht die gerijpt is in de zon?

Groei je aan de boom van absolute

Kennis, waarvan de wortels zich uitstrekken door de

Eeuwigheid en waarvan de takken door het

Oneindige zweven?

 

Ben je een juweel geplaatst door de God van de tijd in de

Palm van de God van de ruimte?

 

Wie ben je, aarde, en wat ben je?

Jij bent mij, aarde!

 

Jij bent mijn blik en mijn onderscheidingsvermogen.

Jij bent mijn kennis en mijn droom.

Jij bent mijn honger en dorst.

Jij bent mijn vreugde en verdriet.

Jij bent mijn onachtzaamheid en mijn waakzaamheid.

Jij bent de schoonheid die in mijn ogen leeft,

Het verlangen in mijn hart,

Het eeuwige leven in mijn ziel.

 

Jij bent mij, aarde.

Als het niet voor mijn wezen was geweest,

Dan zou jij niet hebben bestaan.

 

Uit Kahlil Gibran – De Dromer

20-09-09

Banden


Banden

Geaccepteerd wat ik niet kan veranderen
Verbroken, vergaan, laten gaan
Pijn en diep verdriet
Nieuw leven maar ‘toch niet’.
Soms ineens erdoor overmand
veiligheid en liefde
aan de overkant..

Tranen wellen op
zetten het nieuwe leven
even totaal op zijn kop!
Het waarom is bekend
Niet geliefd vroeger
Niet als persoonlijkheid erkend

Zoekend naar de innerlijke kracht
van liefde, licht en warmte
die mij in dit leven bracht…
Niet onherstelbaar
soms zwaar te dragen
durf ik nu toch om liefde te vragen
ben ik dankbaar voor al wat ik heb
waarmee ik elke dag
nieuwe liefde schep.

copyright roos

© Luciana
20 sept. ‘09

 

11-09-09

Wonderlijk

 


Wonderlijk
Zachte koele bries
van ontspanning en verkoeling
licht en voedend
ontwikkeld met een bewuste bedoeling.

Alle zorgen lossen op
zoals wolken aan de hemel verdwijnen.
Compleet los van al
wat het leven zwaar maakt
zodat mijn innerlijke zon
weer kan schijnen.

Laat dit de drijfveer zijn
in mijn leven
‘rustig en ontspannen’
me kunnen bewegen
in een bewogen wereld.
© Luciana

roosblauw

03-09-09

Innerlijk vuur

decoration

22-08-09

Begeleiding


Begeleiding

Losjes gaan door het leven,
je weet dat het er aan komt,
dat je het zal beleven.

Zoals de aarde draait om haar as;
Zal je niet meer verkrampen.
Laat je los en hebt geen angst meer
voor onverwachte rampen.

Het kosmische licht zal je begeleiden
met al haar liefde
heel jouw wezen verblijden.

Zoals het stralen van de zon.
Het schitteren van de sterren.
Het stromen van het water.
Het getij van eb en vloed.
Zo zal jouw leven luchtiger worden
dat te weten doet intens goed.

Volg daarom nu je innerlijke stem
als bevestiging van
‘ wie je werkelijk bent’.

© Luciana